Liefde in leven

Een nachtelijk avontuurtje...

2007-10-03T12:41:00.000+02:00

Ik zou kunnen vertellen over het afgelopen jaar...

Over mijn spliksplinternieuwe heup bijvoorbeeld (die ondertussen toch al wat meer "lichaamseigen" begint aan te voelen jaja)...

Of over mijn spliksplinternieuwe kleinzoon natuurlijk, die ik ondertussen ook als zeer "eigen" ervaar (hij is immers voor de helft afkomstig van mijn zoon)...

Maar omdat recente gebeurtenissen van nature vooraan in mijn geheugen liggen, is het -zeker op mijn leeftijd- iets makkelijker om over gisterennacht te verhalen...

Het was mijn "vrije avond"... Niet dat ik op andere avonden zo druk doende ben met allerlei plichtplegingen, maar op dingsdagavond gaat mijn jongste dochter babysitten (ze blijft daar ook overnachten), waardoor ik "ontslagen" word van mijn kook-taak en eventuele andere moederlijke activiteiten. De "lege" avond en nacht die ik op deze manier voor mij zie liggen, dat bezorgt mij telkens weer een blij en opwindend gevoel van vrijheid en zorgeloosheid (ik ben inderdaad zeer gemakkelijk gelukkig te maken).

Zonder voorafgaand gewetensconflict, installeer ik me in de zetel met een bord biefstuk/friet op schoot en de video van "Friends" in de recorder. Laat het genieten maar beginnen!!

Een tijdje later krijg ik telefoon van Sofie met de vraag of ik mijn kot nog uitkom. Zij is op dat moment nog aan het werk maar ziet het wel zitten om de dagtaak af te sluiten met een pintje of wijntje in ons stamcafé. Het vooruitzicht van een lekkere Rochefort (het beste bier ooit gebrouwen by the way!) doet me moeiteloos rechtveren uit mijn nochtans zeer comfortabele ligpositie (op de niet-geopereerde linkerheup wel te verstaan) en welgezind begeef ik me op weg naar Gent.

Ik vraag me af : "Had ik op dat moment geweten in welke situatie ik me enkele uren later zou bevinden, zou die Rochefort me dan evenveel gesmaakt hebben?" Tja, het antwoord zal voor eeuwig en altijd in nevelen gehuld blijven vrees ik...

Waar ik me dan wel bevond? Wat er precies gebeurd is? Is het dat wat je wilt weten?

Om 01u30 houden Sofie en ik het voor gezien; zij stapt op haar brommer, ik in mijn wagen (nog steeds mijn geliefde, zij het ondertussen tamelijk bejaarde Mitsubishi!) en samen doch afzonderlijk keren wij huiswaarts. Zij arriveert daar een kwartiertje later; ik niet...

Zo maar, zonder enige aankondiging, zonder waarschuwende "rare geluiden", zonder alarmerend flikkerende lichtjes of iets van dien aard, geeft mijn voertuig de geest. In een flits van alertheid, draai ik mijn stuur een beetje naar rechts zodat ik toch min of meer op een veilige plek beland tegen dat mijn auto "uitgebold" is.

Daar sta ik dan, midden in de nacht, alleen... Je zou denken (of althans, IK ging daar toch van uit!) dat -in een dergelijke situatie- enige lichte paniek zijn intrede zou doen (in dit verband verwijs ik jullie naar het eind van deze rubriek, waar ik ter verduidelijking een eerdere, soortgelijke ervaring beschrijf). Maar neen, ik verbaas mezelf (én de wereld) door een uiterste kalmte tentoon te spreiden en mijn hersenen aan het werk te zetten. Wat zijn de opties? Wat moet/kan ik doen?

Het ligt niet aan de batterij, zoveel is zeker. Want bij elke start-poging, hoor ik duidelijk dat mijn motor wel wil, maar eigenlijk niet kan, dus...

Misschien zit ik zonder olie??

Hoe ik daarbij kom? Wel, net voor mijn motor het opgaf, had ik het lampje van de olie zien oplichten, dus... Elk beetje garagist lacht mij nu waarschijnlijk vierkant uit, maar zeg nu zelf, voor een complete auto-leek, deed ik toch flink mijn best hé. Ik besluit om mijn "hulplijn" (in dit geval dochter Sofie die ondertussen veilig thuisgekomen is) in te schakelen en na enig telefonisch overleg, beschikken we over een compleet "actie-in-stappen"-plan . Het ziet er als volgt uit :

sofie : "ik spring op mijn brommer en rij tot bij u" (kwestie van mij niet eenzaam aan mijn lot over te laten en vanuit het motto "samen zijn we sterk")
ik : "breng je die bus olie uit het tuinhuis dan mee?" (voor het geval dat het eventjes-oplikkerend-rode-lampje-van-de-olie inderdaad een bepaalde boodschap had uitgezonden)
sofie : "oké, blijf aan de lijn hé, ik ga die nu halen" (25 jaar maar nog steeds een beetje bang in het donker, hoe schattig)
ik : "zoek je ook even het nummer van de pechverhelpingsdienst op?" (na verschillende pogingen om mijn auto terug aan de praat te krijgen, tesamen met enkele mantra-achtige bezweringen die ik in gedachten steeds maar weer uitsprak, werd de hoop dat het leven het goed met mij voorheeft en ik dit akkefietje wel zélf ging kunnen oplossen, gaandeweg toch veel en veel kleiner, tot het eigenlijk nog maar een petieterig "stipje" was)
sofie : "ik zal dan ook maar wat geld -"geleend" uit de spaarpot van zusje Annelien- meebrengen zeker?" (want ja, ik had mijn lidmaatschap bij de VAB vorig jaar opgezegd omdat mijn auto mij nooit meer in de steek scheen te laten en ik dit dus geen verantwoorde uitgave meer vond)

Mens mens mens, hoe verschrikkelijk handig is het om te kunnen beschikken over een mobiele telefoon. Hoe deden we dat vroeger toch? (bepaalde herinneringen komen nu spontaan naar boven, maar ik zeg voor de tweede keer : zie onderaan bij "toevoegsel")

Iets later blijkt dat mijn motor géén behoefte heeft aan olie; mijn Mitsubishi weigert nog steeds te doen wat van hem verwacht wordt...

De VAB vraagt iets meer dan 200 euro om ter plaatse te komen, ZONDER garantie dat ze mij kunnen helpen (al ben ik dan wel voor een jaar -terug- lid van hun organisatie én geraakt mijn auto op zijn minst tot in de garage!). Ik wik, ik weeg; ik wik terug, en ik weeg nog een beetje... "Is er geen alternatief mijnheer?" Men zegt mij dat ik ook een beroep kan doen op een particuliere depannage-dienst... En dan gaat er een lichtje branden! Mijn eigenste garagist heeft mij immers al eens uit de brand geholpen midden in de nacht (weerom verwijs ik naar het eind van dit verhaal voor verdere uitleg) en misschien is hij bereid om nog eens de rol van "reddende held" te spelen?

Eén telefoontje later, weet ik dat ik inderdaad -opnieuw- zal gered worden. Geen overbodige vragen (waar ik toch geen antwoord op kan geven); geen "brommerige" humeurigheid omdat ik hem uit zijn bed heb gebeld; geen "dit-kan-wel-een-tijdje-duren" of "dit-gaat-je-wat-kosten" vermaningen... Alleen maar "ik ben er direct"... Oh, wat zie ik mijn garagist graag... ;-)

De diagnose luidt : riem kapot. Niet die riem die je -zoals mij ooit verteld werd- tijdelijk kan vervangen door een nylonkous (begrijp je nu waarom er zo'n kous in mijn handschoenvakje ligt?), maar een andere riem, waar je trouwens niet zo gemakkelijk bij kan. Ik krijg zelfs een aan-mijn-(beperkte)-kennis-aangepaste technische uitleg, tesamen met de boodschap dat mijn dierbare auto zal weggetakeld worden en hij hopelijk tegen de volgende avond zal hersteld zijn. Het duurt maar enkele minuten vooraleer ik hoog en droog in de takelwagen zit, mijn auto veilig erop, en mijn ridder en redder-in-nood robuust en betrouwbaar achter het stuur! Als een echte gentlemen zet hij me recht voor mijn huisdeur af en keert dan naar zijn eigen huis terug (om toch nog een beetje te slapen, want het is ondertussen voorbij 03u!). We zijn hem beiden zeer dankbaar, mijn auto en ik...

In heel dit verhaal zit trouwens ook "een zedenles", wat had je gedacht... Want de manier waarop je naar de dingen kijkt, het verwachtingspatroon dat je -hoe onbewust ook- hanteert, kan een wereld van verschil maken in de beleving van bepaalde ervaringen. Maar ik wil daar verder niets over kwijt, want dit is "materie" voor het boek dat ik aan het schrijven ben. Gelieve dus nog even (of misschien iets langer) te wachten op verklarende theorieën, bevrijdende visies, verhelderende inzichten en ondersteunende tips...

En dan nu het beloofde "toevoegsel"...

Het gebeurde enkele jaren geleden... Ik was op weg van Gent naar Schelderode, na een avondje "stappen"... Het was 03u 's nachts...

Op 4 km van mijn huis, deed mijn auto ineens heel erg "raar". De druk van mijn voet op mijn gaspedaal was niet veranderd, en toch reed ik alsmaar trager, en trager, en trager, tot.... Tiens, zag ik daar rook ontsnappen vanonder mijn... De gedachte was nog niet eens uitgedacht, of ik stond stil. Niets meer, nada, rien. In the middle of nowhere, in het midden van de nacht, ver van huis, alleen, geen gsm (want dat bestond nog niet)... Het was ondertussen een onmiskenbaar feit dat mijn motor inderdaad serieus ROOKTE en ik was slim genoeg om te weten "dit zou niet mogen"! In mijn wagen blijven zitten, leek me niet echt de meest veilige optie en rondjes draaien rond mijn wagen -me ondertussen afvragend "wat nu, wat nu"- hielp me natuurlijk ook niet echt verder. Dan maar een nachtelijke wandeling naar huis, waar zich tenminste een telefoon bevond, zodat ik een beroep kon doen op de diensten van mijn pechverhelpingsdienst. Onderweg probeerde ik -tevergeefs eigenlijk- mezelf gerust te stellen. "Merelbeke is een zeer veilige gemeente"... "Ik ben niet bang, ook al is het midden in de nacht en pikdonker"... "Het zal allemaal wel meevallen; morgen lach ik hierom"... "Op dit moment zijn er mensen die met veel erger zaken te maken hebben"... Het hielp niet echt; ik blééf me een bang en eenzaam kind van vier voelen, niet "uitgerust" of "bekwaam" genoeg om te doen wat ze moest doen, namelijk HANDELEN!

Ik had echter geen keus... Ik kon niet terecht bij iemand die mijn probleem wel eventjes over zou nemen en het allemaal in orde zou brengen. Ik had alleen mezelf... En dus stapte ik maar flink door, één-twee, één-twee, één-twee; links-rechts, links-rechts, links-rechts... We zijn er; we bellen; we zullen worden geholpen...

Een uurtje of zo wachten, en daar is ie dan -het is de eerste keer dat ik hem zie- mijn toekomstige garagist, de man die het allemaal zal regelen. Opgelucht stap ik in zijn depannage-truck en we rijden naar de plaats des onheils, waar mijn Mitsubishi eenzaan staat te wachten. De rook is ondertussen verdwenen; het probleem blijkbaar niet... Want het verdict van de garagist is meedogenloos hard : "perte totale, mevrouw; de motor is oververhit geraakt en is om zeep". En wat doet ons Tineke, dat meisje dat dacht dat alles in orde zou komen omdat een stoer manspersoon het heft in handen had genomen? Ze stort in... Jaja, ik herinner het me nog als de dag van gisteren (al is de schaamte ondertussen gelukkig weggeëbd!). Schreiend val ik in de armen van een nietsvermoedende autohersteller, ondertussen roepend "wat moet ik nu doen; ik ben zo alleen; ik heb drie kinderen; ik kan dit niet aan; ..." Van mecanicien naar zielsherder, neen, dat was een veel te grote stap om in één keer te zetten. Nuchterheid, dat was wat ik duidelijk en meer dan wat ook nodig had, en dat was wat hij me gaf! Een onhandig klopje op mijn rug (ik hield me nog steeds vastgeklampt aan hem!) en dan "Kijk, ik zal uw wagen naar mijn garage takelen en ik zal op zoek gaan naar een vervangmotor. Maar nu ga ik je eerst terug naar huis brengen en dan bel je me morgen maar eens op." Zijn daadkracht, zijn praktische woorden..., het voelde aan als een koele pleister op een brandende wonde...

Is het niet logisch en zéér begrijpelijk dat ik mijn garagist graag zie en nooit of nooit mijn auto wil toevertrouwen aan iemand anders? Ja toch??

Terug van weg geweest...

2007-09-23T01:45:00.000+02:00

Ik kan het zélf bijna niet geloven en toch is het waar : er is ondertussen ongeveer een jaar verstreken sinds mijn laatste "publicatie" hier... In die tijd is er inderdaad het één en ander gebeurd in mijn leven, maar daar ga ik vandaag nog niet over uitwijden. Op dit moment wil ik eigenlijk alleen maar de wederopstanding van mijn blog (na een wel erg lange slaap-toestand) aankondigen.

Hoeveel "lezers" zouden er nog overgebleven zijn na al die maanden van afwezigheid?? Alleszins nog ééntje hé, want ik ben mijn eigen trouwste fan ;-)

IK

2006-11-21T02:44:00.000+01:00

Al wat ik wil

al wat ik ooit gewild heb

is er mogen zijn...

zo heel gewoon

gewoon zoals ik ben

---

Waar ik naar verlang

waar ik altijd naar verlangd heb

is mogen bestaan...

als mezelf

als dit heel unieke ik

---

Geen oordeel

geen vonnis

geen eisen

of voorwaarden

maar zo heel erg gewoon

Tine mogen zijn...

---

Dank aan allen

die me graag zien

zoals ik ben...

Quote of the day...

2006-08-29T19:04:00.000+02:00

The only way to make relationships between people "work", is when every single member has a good, healthy relationship with him/herself!!

People who are not able to live alone, make themselves (and others) believe that humans are "social animals".... The truth is that they don't feel comfortable in their own company! They feel the urge to run away from the "voices" in their own mind because they don't like or don't understand (and therefore are afraid of) what this inner "people" have to say.. If they can't stand their own company, how will they ever be able to be "social"??

HOLD ME...

2006-08-04T14:17:00.000+02:00

When I think

I can't go on

just hold me

When I'm tired

of being strong

just hold me

When I don't know

what to do

just hold me

When I need

a little break

please hold me

When there are

no answers left

please hold me

When I'm dying

to be reborn

please hold me

Why don't we

just hold on to eachother

every time

we need to believe

we're not alone

Over "Zout op mijn huid"?? Euh neen, toch niet.... ;-)

2006-07-04T16:40:00.000+02:00

Geef toe, het is veel te warm...

Ik mag me dan nog voorgenomen hebben om NOOIT MEER te klagen over een eventuele hittegolf -dat was toen het er nog op leek dat we tot de herfst gingen moeten wachten op de "start" van de zomer (dit klinkt op zijn minst een béétje onmogelijk, ik weet het)-, toch vind ik : er zijn grenzen hé! En wat betreft het weer, ligt deze bij mij zo ongeveer op 25° Celcius... :-)

Op dit moment valt er buiten niet zo veel meer te doen dan heel erg zweten en af en toe flauwvallen, en eerlijk gezegd trekt dat me nu niet direct heel erg aan! Binnen vind ik gelukkig nog wel enig soelaas (ik woon namelijk in een "koel" huis), al beperk ik het bewegen voor alle veiligheid tot een strikt minimum, namelijk : ademen (dat gaat vlot), mijn vingers laten tokkelen op het toetsenbord (is al wat lastiger), van de ijskast naar mijn computer wandelen -in slow motion natuurlijk- om mijn vochtgehalte op peil te houden, en dan weer terug (moeizaam maar nog nét te doen)! Af en toe worden deze "werkzaamheden" onderbroken voor een welverdiend ijsje, of een verfrissend voet(onder-de-lopende-douchekraan)-badje, of een after-sun-insmeerbeurt (een uiterst zinvolle en broodnodige activiteit nadat ik mijn lichaam gisteren iets té zorgeloos heb "bloot"gesteld aan de -blijkbaar meedogenloze- zon die zo stralend en vrijgevig scheen (*) aan het strand van Knokke!)

(*) op te vatten in zowel de letterlijke betekenis van het werkwoord "schijnen" als in de àndere betekenis ("het schijnt dat...")

Ik heb er gelukkig een rotsvast, onwankelbaar vertrouwen in dat mijn -nu nog eerder kreeftachtig uitziend- voorkomen binnen de kortste keren "getransformeerd" zal worden in een zuiders ogend uiterlijk, op voorwaarde dat ik mijn huid fris en "moisturized" hou met behulp van de nodige crèmekes.

Het is me wel opgevallen dat het aantal sproeten elk jaar minstens verdubbelt... Als dit zo voortgaat, dan zal ik er binnen een aantal jaren ONGELOOFLIJK zuiders (misschien zelfs wat Afrikaans?) uitzien, omdat elk plekje van mijn lichaam dan "bezet" zal zijn door een donkerbruine sproet die besloten heeft om daar zijn/haar vaste verblijfplaats van te maken! Dat is trouwens ook iets wat ik "ontdekt" heb... Sproeten komen wel, maar gaan niet! Vroeger was ik op zijn minst gedurende de winterperiode toch nog "sproetvrij" (of is het sproetloos?), maar dat behoort blijkbaar ook voorgoed tot het verleden. Ben ik eventjes blij dat ik daar ondertussen niet meer onder "lijd" en onvoorwaardelijke trouw heb gezworen aan de volkswijsheid die zegt dat het bij deze huidvlekjes om één van "de 7 schoonheden" gaat... :-)

Midden in de nacht...!

2006-06-28T03:22:00.000+02:00

Ik heb het altijd al geweten : ik ben absoluut een avondmens! De ochtendstond mag dan wel goud in de mond hebben, maar dat soort metaal is blijkbaar niet echt aan mij besteed... De avondlijke (en eigenlijk vooral "nachtelijke") uren hebben naar mijn mening iets wat de andere dagdelen duidelijk niet hebben. Wat dat "iets" dan juist is, valt moeilijk te omschrijven (allez vooruit Tine, je hebt schrijversgenen of je hebt er geen hé meiske!!)...

Tja, ik zal dan maar een poging ondernemen zeker?

Ik ervaar het als iets heel persoonlijks, zoveel is zeker. Wanneer het huis (en vooral : mijn huisgenoten) in diepe rust is (zijn), dan lijk ik in een soort mystieke sfeer terecht te komen. De tijd is als het ware "zwanger" van mogelijkheden, vol potentie dus... En dat is een ideaal vertrekpunt! Want automatisch volgt daarop de "geboorte" van een nieuwe Tine!

Keek ik die dag toevallig naar één of ander "renoveer-je-huis-binnen-een-handomdraai"-programma op tv, dan kan ik me perfect voorstellen dat ik één dezer dagen mijn eigen huis in een wip "omtover" tot net die gezellige, op-mijn-lijf-geschreven woonst die me al zo heel erg lang voor ogen staat. Midden in de nacht lijken zelfs de meest wilde plannen perfect realiseerbaar...
Heb ik me overdag bezig gehouden met mijn boek, zuchtend en kreunend omdat het maar niet vooruitging? Dan zorgen de nachtelijke mijmeringen ervoor dat ik mezelf vol zelfvertrouwen (én met een afgewerkt produkt) naar een uitgeverij zie stappen, alwaar ik een ongelooflijke "deal" sluit...
Ben ik, toen het nog licht was, ergens uit de bocht gevlogen op emotioneel vlak en kreeg ik daardoor zo'n ambetant gevoel ergens in de buurt van mijn maag en darmen? Pff, dat wordt probleemloos rechtgezet in het donker, wanneer het begrip voor mezelf en mijn menselijkheid zo heel erg tastbaar aanwezig lijkt te zijn...
Leek het er deze namiddag nog op dat er eigenlijk nooit een eind komt aan al die huishoudelijke karweitjes? Dan zorgt het duister er gewoon voor dat ik me daar totaal geen zorgen over hoef te maken. Nu eventjes geen stofzuiger (de buren slapen!), geen vensters kuisen (je merkt geen verschil tussen vuil en proper); buiten werken kan al helemaal niet (je ziet geen steek kind!) ...

Zoveel is ondertussen wel duidelijk : de nacht is mijn beste vriend! Ik ervaar deze nooit als een einde van weer een dag, maar als een beloftevol begin van een nieuwe dag, een nieuw tijdperk, een nieuw leven... De nacht geeft mij telkens weer de toestemming om te zijn wie ik ben, én tegelijk het geloof en vertrouwen dat ik kan worden wie ik wil zijn. Al ben ik "naakt", en dus kwetsbaar, ik weet me gekoesterd.

Er zijn geen verwachtingen, slechts aanvaarding...

Er is geen haast, slechts rust...

Er is geen "moeten" maar enkel een "mogen zijn"...

"Donker" en "alleen" en "stilte"... Het zijn geen bedreigende fenomenen. Het zijn daarentegen de typische eigenschappen van de nacht die voor mij aanvoelen als een warme, liefdevolle omhelzing!

Goede nacht.... Slaap zacht...

De levensreis...

2006-06-21T14:21:00.000+02:00

From the day I was born

I was on a journey

without knowing

the destination

My needs and desires

my wishes and things-to-do

were my guide

towards my goal

For such a long time

it only seemed

a never ending road

to nowhere

The beacons along my path

hidden in people and experiences

often looked like obstacles

trying to hold me back

There was fear

because I needed trust

It was cold

because I longed for warmth

I found incomprehension

because I wanted to be understood

I met Mr. Loneliness

because I was afraid of being alone

All these messages

finally brought me

the knowledge

I was searching for

The road I'm walking

will always bring me

to where I'm supposed to be

And there's no way

I can get lost...

De zee roept...

2006-06-12T00:27:00.000+02:00

Het is eindelijk zover, ik heb het gevoeld : de zalig zomerse zon! Hoe goed het ook toeven is op mijn eigen terras, met deze temperatuur gaat er toch niets boven "een dagje aan zee"...

Heeft het te maken met het feit dat ik daar niets anders kàn doen dan gewoon NIETS, wat bij mij neerkomt op : liggen, lezen, kruiswoordraadsel oplossen, pootje baden, nog wat liggen (eerst omdraaien natuurlijk!), sandwichke verorberen, muziek beluisteren, eventueel een middagdutje tussendoor, beetje aan "mensen-bekijken" doen..., zonder dat ik direct de indruk krijg dat ik lui ben??

Of zou het eerder een gevolg zijn van het feit dat veel van mijn mooiste herinneringen met de zee te maken hebben??

Of krijg ik gewoon een heel sterk vakantiegevoel in de buurt van zand en water (en de geur van zonnebrandolie)??

Waarschijnlijk zorgt de combinatie van al deze factoren ervoor dat de zee een onweerstaanbare aantrekkingskracht uitoefent op mij...

Het is alsof al mijn zintuigen op de meest aangename manier geprikkeld worden!

het geluid van de golven...
de zilte geur die daar gewoon in de lucht hangt...
met mijn vingers door het zand woelen of mijn verhitte lijf (dat klinkt eigenlijk anders dan ik het bedoel) laten afkoelen in het ijskoude water...
kijken naar ontspannen mensen die gewoon aan het genieten zijn...
denken aan "Zout op mijn huid" -wie het boek gelezen heeft, hoeft geen verdere uitleg en de anderen krijgen er geen! ;-) terwijl ik het op mijn lippen proef...

En dus heb ik mezelf beloofd dat ik aanstaande dinsdag een tochtje van ongeveer 60 km maak, in het gezelschap van een koelbox, mijn grootste badhanddoek, lectuur, een draagbare cd-speler, een puzzelboekske en een fles zonnemelk. De zee verwacht mij, vandaar...

(en hopelijk past mijn bikini zich automatisch aan mijn lichaam aan, dat ietwat omvangrijker geworden lijkt sedert verleden zomer - hoe zou dat toch komen?)

Transformatie

2006-05-31T00:51:00.000+02:00

Er is al een hele tijd een bizar -en tegelijk logisch- proces aan de gang in mijn leven... Als ik het een beetje "beeldend" wil voorstellen, dan is het alsof ik "vermomd" rondliep in allerlei lagen kledij, en dat ondertussen laag na laag afgelegd werd. Een beetje als een slang die telkens weer een oude huid aflegt, en vernieuwd verdergaat (of liever : "glijdt") ...

Omdat er nogal confronterende situaties en/of gebeurtenissen "nodig" zijn eer ik besef dat ik eigenlijk niet zo goed bezig was, gaat het mezelf ontdoen van een oude laag in eerste instantie telkens weer gepaard met een intens innerlijk -soms ook uiterlijk- verzet (gewoontes voelen allemaal vertrouwd en comfortabel aan nietwaar). De "nieuwe" Tine die telkens weer -met stukjes en beetjes- tevoorschijn komt, lijkt op het eerste gezicht dan ook iemand die me totaal vreemd is, omdat ze geneigd is totaal anders te reageren dan ik gewend ben. Maar aangezien ik maar al te goed aanvoel waar ik naartoe moet -zij het niet zo van harte of vrijwillig- blijf ik toch bereid dit proces te vertrouwen.

Bepaalde zaken -eigenschappen, karaktertrekken, neigingen en patronen- waren dringend aan verandering toe en het lijkt wel alsof het leven het op een dusdanige manier "regelt" dat ik wel MOET veranderen! De manier waarop sommige dingen op mijn pad komen, of de intensiteit van bepaalde gebeurtenissen, zorgt er als het ware voor dat ik niet kan "vluchten" in ontkenning, of negeren, of weglachen, of vechten... Sommigen noemen het toeval, of het lot, maar in mijn eigen ogen lijkt het soms wel op "toverkunsten", meesterlijk uitgevoerd door "de grote baas" van het universum...

Door effectief te leren luisteren naar de stem van mijn intuïtie, legde ik op een tamelijk korte tijd een lange weg af! Ik voel me geestelijk krachtiger dan ooit voordien in mijn leven. Emotioneel heb ik een stabiliteit gevonden -door het ontwikkelen van een reactievermogen- die wonderen doet voor mijn geblutste en gebuilde hart. En op spiritueel vlak word ik elke dag meer en meer een geïnspireerde en tegelijk sterk relativerende vrouw...

Het proces is echter niet ten einde -en dat zal het waarschijnlijk nooit zijn- (we leven nog nietwaar?) maar ik volg het pad nu op een veel lichtvoetiger manier. De zakken vol ballast heb ik gewoon van me af gegooid.... Slim hé ;-)

24 jaar later...

2006-05-26T15:15:00.000+02:00

26 mei 1982 is een dag die allicht voor altijd in mijn herinnering zal blijven leven, omdat er toen een klein meisje vol enthousiasme mijn wereld binnentrad... Dat kleine meisje is ondertussen uitgegroeid tot een heuse vrouw, maar het enthousiasme waarmee ze naar de wereld kijkt, is nog steeds even groot en de uitbundige, levenslustige manier waarop ze alle dingen beleeft, bleef eveneens onveranderd !! Haar geboortedag was een warme, stralende dag met heel veel zonneschijn, en het is alsof haar karakter die kenmerken heeft "overgenomen"...

Zij is en blijft dus mijn "zonnestraaltje"...

Het -voor haar nog steeds heuglijke- feit van een jaartje ouder worden, moest dus ook dit jaar in de typische Sofie-stijl gevierd worden! "We maken er gewoon een drie-daagse van"... zei Sofie. We zijn dus al 2 dagen "bezig" en zullen het festijn vanavond "in schoonheid" afsluiten! Hieronder enkele sfeerbeelden...

met vriendin Caroline

"the red and the blond", samen op oorlogspad

when "smoke gets in your eyes"...

... kan je beter een beschermende bril opzetten!

Elke aanwezige moest bereid zijn

zich op z'n minst een klein beetje belachelijk te maken...

... en voor sommigen was dat helemaal niet zo moeilijk!

Opdracht = toon eens je meest spontane lach!!

En zo ziet ons mama er dus uit na 2 dagen "feest" ;-)

De wedstrijd "om ter droevigst kijken"...

... werd alvast niet gewonnen door deze "deelneemsters"...

... en een tweede poging was ook tot mislukken gedoemd!!

"Ooit zal je me 'papa' noemen"

zegt Nino al jaren tegen Sofie

(en wat deze foto ook nog mag insinueren,

dit is tot nu toe nog steeds niet het geval!)

6 september staat echter ook in MIJN agenda genoteerd jongen! :-))

"LOWIEKEN", ik wens je bij deze

EEN HEEL GELUKKIGE VERJAARDAG

En we hebben die bloemekes toch maar weer eens deftig buiten gezet hé meisje...

Vriendschap

2006-05-23T01:13:00.000+02:00

Er zijn zo van die momenten in 't leven waarin de nood aan oprechte vriendschap heel erg groot is... En gelukkig kan ik dan op een paar mensen rekenen die me terug bij mezelf brengen, die me laten weten hoeveel ze om me geven, die alle mogelijke moeite doen om me een spiegel voor te houden waarin ik mezelf als een mooie, sterke, moedige en lieve vrouw kan zien...

Op dit moment ben ik "herstellende" van een licht beschadigd hart, en dan werken de warmte, het begrip, de liefde -allemaal ingrediënten van een wederzijdse, gelijkwaardige vriendschap- heel erg helend en koesterend.

Vrienden....

Het zijn mensen die me behoeden voor een verlies aan zelfvertrouwen...

Het zijn zij die me eraan herinneren wie ik ben, omdat ze WETEN wie ik ben...

Het zijn mensen die me willen geven wat ik op dat moment nodig heb, zomaar...

Vrienden...

Zij luisteren (al hoorden ze mijn verhaal al ettelijke keren) ...

Zij begrijpen (al begrijpen ze niet waarom) ...

Zij aanvaarden (al hadden ze het liever anders gezien voor mij) ...

Zij geven steun (al blijven ze me zien en respecteren als een krachtige persoonlijkheid) ...

Vrienden...

Zij zien mij gewoon graag omdat ik Tine ben....

En daarom zeg ik uit het diepst van mijn hart : DANK JE WEL omdat je er bent!

"Vriend" noem ik jou

omdat het alles zegt

wat onuitgesproken blijft

We klinken op de nacht

die ons hier samenbracht

even heel dichtbij

voor jou, voor mij

Morgen is nog ver weg

"Vriend" noem ik jou

omdat dit moment

al de rest verdrijft

Vergeten wat me wacht

nu jij naar me lacht

Die glans in jouw ogen

geeft mij 't vermogen

om gewoon mezelf te zijn

"Vriend" noem ik jou

omdat het alles zegt

wat voor altijd geldt

'k zie je graag

Omtrent "things-to-do" en "do-it-yourself" ...

2006-05-20T18:04:00.000+02:00

Ik ben duidelijk een "doe-het-zelf"-meisje... Ik ben niet graag afhankelijk van anderen én het geeft me een heel goed gevoel wanneer ik erin slaag iets te realiseren "op mijn eentje"... Deze neiging zal waarschijnlijk ook wel wat negatieve aspecten inhouden (je kan immers niet ALLES zélf doen) maar dat heeft er tot nu toe nog niet voor gezorgd dat ik mijn streven naar zelfstandigheid heb ingeperkt, misschien zelfs integendeel.

Ik ben ook een "lijstjes"-mens.... Ik denk dat dit één van de gevolgen is van het feit dat ik hou van duidelijkheid, orde en overzichtelijkheid -al ben ik evengoed een "fan" van spontaniteit, avontuurlijkheid en de laat-maar-waaien-mentaliteit! Dus wanneer ik de indruk krijg dat de dingen mij een beetje boven het hoofd groeien (er is altijd wel iets te doen nietwaar), dan ga ik eens zitten en maak ik een lijstje... :-)

Momenteel ligt er zo eentje op mijn keukentafel, met een opsomming van alle dingen die nog "zouden moeten gedaan worden", liefst zo spoedig mogelijk natuurlijk. Om mezelf niet op voorhand moedeloos te maken, sta ik niet echt stil bij de hoeveelheid "things-to-do" die ik opschreef (en hoeveel tijd en energie dit me zal kosten), maar "kies" ik datgene wat me op dat eigenste moment het meest aanspreekt. En zo ben ik om 11u 's morgens mijn haag aan het scheren, om enkele uren later één van mijn keukenkasten te gaan uitkuisen, wat nadien gevolgd wordt door het ophangen van een "vrouws"hoge spiegel (al heel erg lang een item op het verlanglijstje van mijn beide dochters!).

En al doende, viel mij iets op waar ik toch even "stil" van werd... Want ik merkte dat ik toch een duidelijke voorkeur heb voor wat men eerder als "mannelijke activiteiten" omschrijft! Alle attributen die men meestal aantreft in stoere, krachtige handen (een haagschaar, een boormachine, schroevendraaiers-pluggen-vijzen, ...) voelden zich heel erg thuis in mijn gezelschap (en ik in dat van hen). Heb ik in de loop van mijn leven -via mijn voeding of zo?- wat extra testosteron binnen gekregen misschien? Of ben ik geboren met méér mannelijke hormonen dan de gemiddelde vrouw? Ik zou het niet weten... Wat ik wél weet, is dat ik me op en top vrouw voel, en misschien zelfs nog het meest wanneer ik in de weer ben met zo'n stoere boormachine.... En ach, dat mijn "poezelige pollekes" er momenteel eerder uitzien als lichaamsdelen die dingen gedaan hebben die ze beter NIET hadden gedaan, neem ik er gewoon bij. Deze avond geef ik mezelf dan gewoon een uurtje extra "verzorging" hé.... ;-) (niet vergeten om dit op je "things-to-do-"lijstje te zetten Tine!)

En toch... Ergens in mijn hoofd, zit een compleet ANDER lijstje ... En dit bevat o.a. de volgende "afstreep-items"...

op reis gaan, minstens voor een week, en naar een warm, "interessant" gebied (zoals Kreta bijvoorbeeld)
eindelijk een afspraak maken voor die lichaamsmassage (als mijn "verjaardagsbon" ondertussen nog niet vervallen is tenminste)
een beetje "cultuur" in mijn leven brengen (tentoonstellingen, opera, musea, ...)

een feestje organiseren en alle mensen die ik graag heb, uitnodigen voor een eet- en drinkfestijn van jewelste

iemand (jaja, allicht, een man!) tegenkomen die me voor heel eventjes mijn "things-to-do"- lijstje kan doen vergeten ;-)

Als ik deze items nu eens gewoon -tussen alle andere- op mijn geschreven lijstje zette?? Dan worden het automatisch ook "things-to-do" hé..., of niet?? :-))

Blues = heerlijke sentimentaliteit!!

2006-05-19T03:59:00.000+02:00

Je kan me moeilijk een blues-fan noemen... Ik denk dat ik amper één cd van dit genre in huis heb! En toch..., wat een man al niet vermag.... ;-) Want voor mij zal blues altijd gerelateerd blijven aan P., een heel speciaal iemand wiens manier van zijn en leven naar mijn gevoel eigenlijk symbool staat voor dit soort muziek...

Na enkele uurtjes "onderdompeling" in de blues-sfeer, voel ik me momenteel heel erg rijk en "vol"... Deze avond (én nacht) beleefde ik een nostalgische uitstap, een soort retro-trip, naar het land van het verleden met al zijn onvergetelijke herinneringen! Het is alsof ik de ene Tine na de andere tegenkwam, met elk liedje dat gespeeld werd. En naarmate de tijd vorderde, leek ik steeds meer "deeltjes" te verzamelen, ik werd als het ware steeds méér dan ik ervoor was...

Dit klinkt misschien allemaal een beetje raar, maar wanneer je jezelf ook zo'n "bad" zou geven, wanneer je jezelf eens zou laten meedrijven op de golven van de blues, langs alle "punten" in de tijd, dan zou je waarschijnlijk een beter idee krijgen omtrent datgene wat ik bedoel.

Nostalgie en melancholie lijken dan misschien wel termen met een ietwat "zwaardere" (= droevige) betekenis, maar het reële ervaren ervan, biedt mij telkens weer iets wat het leven juist "lichter" maakt, omdat het me in contact brengt met mezelf.

Laat jezelf dus maar eens volledig gaan en vaar eens uit naar het land van de blues... Wie weet, beland ook jij op een plaats waar het heerlijk vertoeven is... :-)

Voor mijn meisje...

2006-05-17T03:38:00.000+02:00

Er was een tijd

dat je geloofde

in de toverkracht

van een kusje

want het verdreef

de pijn

van een geschaafde knie

Er was een tijd

dat je wist

dat troost een wondermiddel is

want je tranen

droogden als vanzelf

in mijn koesterende armen

Er was een tijd

dat je geen seconde twijfelde

aan de magie van liefde

want elk probleem verdween

telkens ik je zei

"ik zie je graag"

Toen kwam het moment

waarop je dacht

dat je krachteloos was

wanneer je niet zélf

al je noden lenigen kon

Vanuit je intens verlangen

naar onafhankelijkheid

en op-eigen-benen-staan

liet je los

al wat tot dan

zoveel waarde had

En nu voel je je verloren

alleen

wanhopig en bang

Je vindt in jezelf

niet eenzelfde kracht

die je mij eens toebedacht

Maar zoals jij ooit eens

in mij geloofde

en in mijn toverkracht

zo geloof ik nu in jou

en in jouw macht

Het licht wacht op jou

grote kleine meid

en het is nooit weg geweest

het brandt in je eigen ziel

je ziet het meteen

als je echt naar binnen kijkt

Ik zie je graag

(je mama)

Mama's dag...

2006-05-14T17:54:00.000+02:00

Aan David, Gwendolyn, Sofie en Annelien

DANK JE WEL

voor de aandacht

voor de liefde

voor het respect

voor de goede zorgen

voor het begrip

... en voor de cadeautjes natuurlijk :-))

Impulsen : volgen of niet?

2006-05-11T23:49:00.000+02:00

Ik kan een impulsief meisje zijn soms, dat valt niet te ontkennen. Maar of dat nu zo'n goede eigenschap is, durf ik -althans wat mij betreft- niet direct te beweren. :-)

Zo viel mijn oog verleden week op een aanbieding van 4 "design"-tuinlantaarns. Ik keek niet echt naar de doos maar zag die lichtjes al staan rond mijn terras, en bedacht hoe ik daarvan zou genieten wanneer ik 's avonds laat nog buiten zit... Voor ik het dus goed en wel besefte, stond ik aan de kassa. En deze week, nadat ik de nodige opkuiswerkzaamheden verricht had rond mijn terras, pakte ik mijn lichtjes uit... Ramp oh ramp, want dit waren geen lampen die op zonne-energie werkten, maar van die elektrische dingen die een stopcontact nodig hebben, BUITEN wel te verstaan. En al hangt er tegen één of andere buitenmuur wel zo'n vooroorlogs geval, ik zou daar toch geen stekker durven insteken!

Ik dacht er eerst aan om eventueel iemand blij te maken met deze prachtige (voor mij zinloze) set, maar kon niet onmiddellijk iemand bedenken, en dus toog ik maar schoorvoetend terug naar de winkel. "Mevrouw, is het mogelijk om dit terug te nemen? Ik dacht dat ik de koop van mijn leven afgesloten had; maar dit blijkt dus eerder de MISkoop van mijn leven!". Zonder verder vragen, werd er geruild : zij de lampen terug; ik mijn geld terug :-) Ziezo, dat heb ik toch maar weer schoon geregeld hé...

Het extra (alhoewel?) geld dat ik op deze manier verwierf, werd natuurlijk tamelijk vlug ge-her-investeerd (of hoe zeg je dat?) -omdat het zondag moederdag is en ik dus als eerste iets voor mezelf moest kopen- en wel in een prachtig wit kleedje dat vandaag overduidelijk naar mij hing te "lonken". En ja, hoe raad je het, ik ZAG me inderdaad al rondlopen binnenkort, gebruind en wel, met hier en daar een kilootje minder allicht, en ik bedacht hoe PRACHTIG ik er zou uitzien in dit "frutsel-kleedje"... En dus werd er niet verder nagedacht maar gewoon "meegenomen"... Ben ik nu weer te impulsief geweest en zal dit witte ding gewoon heel de zomer in mijn kleerkast moeten vertoeven? We zullen zien hé... ;-)

Zij die zich geroepen voelen...

2006-05-08T02:34:00.000+02:00

Tja, die feetjes van ons hebben altijd wel bepaalde gevolgen... Want "matigheid" is een woord waarvan wij de theoretische betekenis wel snappen, maar dat in de praktijk niet echt van toepassing lijkt te zijn in ons leven ;-) Helaas, onze kleren vertellen ons dat zij niet bereid zijn zich vanzelf aan te passen aan onze steeds veranderende lichaamsvormen en dat het dus beter -én stukken goedkoper- zou zijn moesten wij ons (lichaam) aanpassen aan onze beschikbare kledij!

Zoals door iedereen -wij zélf in de eerste plaats- zaterdag weer maar eens bevestigd kon worden, zien Sofie en ik er altijd wel stralend en gezond uit maar er is ook nog een àndere realiteit die niet zo direct ZICHTBAAR is, maar voor ons wel heel erg VOELBAAR. En dat is onze fysieke conditie en die -wel aanwezige maar door ons handig wegsgetoken- "Michelinbandjes"...

Wanneer wij bijvoorbeeld 's nachts welgezind richting bedstee trekken, nemen wij meestal een "pauze" aan het eind van de trap, zogezegd om een nachtzoen uit te wisselen, maar beiden kennen wij natuurlijk de échte reden van deze "pitstop" : het is gewoon om een beetje op adem te komen :-)) We slagen er spijtig genoeg niet meer in onszelf te geloven wanneer wij onszelf (én elkaar) wijsmaken dat het roken -én het gebrek aan beweging- TOTAAL geen effect hebben op ons lichamelijk functioneren...

Wij zijn ondertussen vastbesloten om daar eindelijk eens iets aan te gaan doen, zie. En deze keer zal het niet alleen bij goede voornemens blijven, want dochterlief heeft een echt "actieplan" opgesteld... Elke dag staat er wel IETS op het programma dat er zal voor zorgen dat wij binnen de kortste keren als de meest fitte en/of sportieve "moeder-en-dochter" erkend zullen worden.... Jaja, ik geloof nog in wonderen!! ;-)

Dus binnenkort zal je ons regelmatig door Schelderode zien joggen (heel erg gezwind, zoals duidelijk afgebeeld op bijgaande foto), al zijn we natuurlijk bescheiden genoeg om toe te geven dat het in het begin misschien wel eerder al "snel-wandelend" zal geschieden....

Ons "programma" bevat ook enige acrobatische oefeningen... Het valt nog af te wachten of onze spieren daarmee akkoord zullen gaan :-)

En de hometrainer, die hier al enkele jaren slechts dienst doet als meubelstuk (het IS uiteraard een extra zitplaats nietwaar?), zal eindelijk ook gebruikt worden voor datgene waarvoor hij eigenlijk dient, namelijk het conditie-peil wat omhoog brengen (misschien zelfs tot ongekende, nooit vermoede hoogtes??)

Spijtig genoeg werd mijn fiets-op-steuntjes niet met "passagier" -zoals op de foto toch gesuggereerd wordt- geleverd (zoveel meer kan dat toch niet gekost hebben?)

-
Wordt beslist vervolgd. De verdere "ontwikkelingen op sportief vlak" zullen u niet onthouden worden! :-)

Een typisch Peeters-feestje??

2006-05-07T23:46:00.000+02:00

We hadden het al regelmatig tegen elkaar gezegd : het werd toch eens tijd dat we ons tante Simonne (uit Kortrijk) eens bezochten.... Maar zoals vele andere mensen waarschijnlijk, zijn wij oneindig goed in en enthousiast bij het maken van allerlei plannen en voornemens (hoe wilder, hoe beter!!) maar de effectieve uitvoering ervan belandt meestal op een wel héél erg lange baan :-)

Gelukkig is daar dan ons Mie... Want als er een koe bij de horens moet gevat worden, dan kan je in onze familie op zus Mieke rekenen, dat mag eens gezegd worden!! Haar motto luidt "zeggen = doen", en daar zijn wij dan allemaal mee gebaat.

En dus werd tante Simonne, samen met nonkel Edmond, gisteren door broer Pool van het station gehaald en rechtstreeks naar Laarne gebracht, het "verzamelpunt" voor deze gelegenheid. Het werd een vertel-, luister-, lach-, eet- en drinkfestijn zoals we het graag hebben (dat heb je weer eens goed gedaan Mie!)

Een plotse regenbui joeg ons allen naar binnen

alwaar we als vanzelf een "magische kring" vormden ;-)

Er was veel fruit voorzien, maar het eten ervan had een beetje een "raar" effect op mij :-))

Alhoewel, ik was zeker niet de enige, want aan onderstaande foto's is duidelijk te merken dat sommigen wel érg extreem verschillend gedrag vertoonden : van uitbundig enthousiasme naar blijkbaar tamelijk slaperig tot compleet uitgeteld zelfs....

Gelukkig kon je op nonkel Edmond rekenen voor een interessant, boeiend gesprek over "serieuze" zaken bijvoorbeeld....

... en er was ook de mogelijkheid om gewoon wat "afwezig" te zijn om aan de nodige introspectie of zo te doen... ;-)

Eén ding is zeker : we hebben blijkbaar allemaal op onze eigen, unieke manier genoten van het samenzijn, en met zijn allen hopen we dat ons tante Simonneke dat ook kan zeggen!!

En tot slot : "dankzij" dit blog (en mijn ijverigheid natuurlijk) kunnen jullie nu allemaal de foto's op jullie eigen computer zetten (want natuurlijk had weer niemand eraan gedacht zijn camera mee te brengen, behalve ons Sofieke weer hé) ;-)

De 4 bestaansniveau's

2006-05-03T19:27:00.000+02:00

Je moet je eens proberen voorstellen dat je tegelijk in 4 totaal verschillende werelden zou moeten leven, met andere regels, andere begrippen, andere uitingsvormen... Zo op het eerste gezicht lijkt dat een immense opdracht, waarvan je alleen maar kan denken "neen, dank je, toch maar liever niet"... Nochtans doen we het dag in, dag uit, zij het mischien niet altijd zo heel erg bewust!

Die verschillende werelden zijn de niveau's waarop wij "leven", waarin wij functioneren en "onze gang gaan"...

Die verschillende werelden "botsen" geregeld, zowel in onszelf, als buiten ons...

Die verschillende werelden worden tegelijk door ons allen bevolkt, ontdekt, genegeerd soms, of onderdrukt, "bezet" of uitgebuit, bewonderd, elke dag opnieuw...

Want allemaal bestaan wij zowel fysiek (materiëel), emotioneel, verstandelijk als spiritueel, of twijfelt iemand daar nog aan? ;-)

En volgens mij is het de bedoeling dat wij naar harmonie streven op al deze verschillende "werkterreinen" (zoals het leven zélf ook telkens weer naar harmonie streeft).

Soms vereenzelvigen wij ons te sterk met één van deze niveau's, en zien we onszelf bijvoorbeeld vooral als een "lichaam", of denken (!) we dat het allerbelangrijkste ons "brein" is. En inderdaad, een leven zonder spiritualiteit of emotionaliteit, lijkt nog steeds een menselijk leven, terwijl het logisch lijkt dat we zonder lichaam of verstand bitter weinig zouden kunnen komen doen op deze planeet. Ik zie het echter anders .... (allicht ;-))

Ik ga er immers vanuit dat alle 4 de bestaansniveau's hun belang hebben, dat ze evenwaardig zijn aan elkaar, dat we geen van hen mogen "verwaarlozen" of afdoen als onbelangrijk. En ik denk ook dat het leven ons een handje helpt om onze aandacht te vestigen op de terreinen waar "werk aan de winkel" is.... Met als enige doel meer harmonie (= meer evenwicht en innerlijke vrede) te bewerkstelligen!!

In mijn omgeving word ik regelmatig geconfronteerd met "voorbeelden" van de werking van het naar harmonie-strevende-leven. Wanneer mensen de neiging hebben een bepaald niveau te sterk te benadrukken (of het juist te weinig aandacht geven), dan zie je vaak dat juist daar een soort "disfunctie" optreedt, dat het leven er op een bepaalde manier voor zorgt dat we zien wat we zouden moeten zien. Soms kan het echter lang duren voor we ook echt iets INzien... Soms gaan we immers eerder van het tegenovergestelde uit : problemen op een bepaald terrein doen ons misschien té vlug besluiten dat we juist aan dit niveau meer aandacht moeten besteden terwijl het omgekeerde (= minder klemtoon, minder aandacht, minder "mee bezig zijn") evengoed aan de orde zou kunnen zijn. Maar dat wordt dan vroeg of laat ook wel duidelijk... :-)

Ergens worden we dus telkens weer "gedwongen" om naar evenwicht te streven tussen AL onze bestaansniveau's. Er wordt ons blijkbaar gevraagd om aandacht te hebben voor HET GEHEEL, om ons niet té sterk te vereenzelvigen met één of twee "kanten" van ons mens-zijn, maar om te beseffen dat we meer zijn dan we denken te zijn....

Poetry in motion...

2006-05-03T03:35:00.000+02:00

I'm a woman

I will never know

what it means to be a man

Don't even try to explain

you would only waste your time

for I can't possibly understand

'cause I'm a woman

and I will always be

that makes the difference

between you and me

I can only say

you're no stranger to my heart

It's not easy to accept

we wil have to live our lifes

in splitted worlds, for ever apart

'cause I'm a woman

and I will always be

that makes the difference

between you and me

If you're looking for

a way to forget your fear

of the odds and the unknown

close your eyes and start to dream

of that special thing called love, my dear

Yes, I'm a woman

and it will always be

the only difference

between you and me

De wijsheid van one-liners

2006-05-01T04:15:00.000+02:00

Ik lees heel graag spreuken, gezegdes of one-liners.... Meestal zijn ze afkomstig van doodgewone mensen die over een bepaald onderwerp een heel heldere visie hebben. Het gaat daarbij heel vaak om eye-openers... : we weten het eigenlijk wel, maar als het zo eens zwart op wit staat, zien we het pas écht :-)

Vandaar de bijdrage van vandaag... Nu moest ik tenminste niet zélf iets verzinnen ;-)

Als je ouder wordt, wordt alles slechter, behalve het vergeten, dat wordt beter
Ervaring is niets meer dan de som van al je fouten
Niemand is perfect maar bij sommigen valt dat gewoon meer op
De mens is net een prullenbak, trap op z'n teen en zijn mond gaat open
"Ik ben zo gelukkig als een kind..." is typisch een uitspraak van volwassenen
In den beginne was er niets...en toen is dat ook nog ontploft....... ?
Het is gemakkelijk om flexibel te zijn als je geen ruggegraat hebt
Er bestaat geen uitzondering op de regel dat iedereen een uitzondering op de regel wil zijn
Als mensen vragen: "Hoe maakt u het?", zeg dan maar: "Ik ben nog bezig, het is nog niet af."
Echt belangrijke mensen, zijn mensen voor wie belangrijk zijn niet belangrijk is
Elk probleem heeft een oplossing; als er geen oplossing is dan is het geen probleem maar een feit
Velen klagen over hun uiterlijk, maar niemand over zijn verstand
Iedereen wil oud worden, maar niemand wil het zijn
Men moet de broek des levens ophouden met de bretels van de hoop
Mag een vegetarier vlinders in zijn buik hebben?
Sommige mensen zouden wijs kunnen worden, als ze zich niet verbeelden dat ze het al waren

Zo, nu je dit gelezen hebt, ben je weer iets wijzer geworden (of dacht je dat je dat al was misschien?) :-)))

Het is weer bijna zover...

2006-04-30T03:20:00.000+02:00

Een jaarlijks terugkerende "martelgang" : het controle-onderzoek bij de tandarts!! Wanneer die datum dichterbij komt (en momenteel is deze beangstigend vlakbij eigenlijk) las ik dagelijks een extra "poetsbeurt" in... Niet dat ik nu zo naïef ben om écht te geloven dat eventuele gaatjes daardoor opeens géén gaatjes meer zouden zijn, maar ergens hoop ik blijkbaar toch dat ik de schade misschien kan beperken :-) Spijtig genoeg is deze hoop dit jaar nul komma nul!! Want één tand geeft duidelijk blijk van niet zo heel erg gezond meer te zijn, vermits deze me regelmatig laat voelen dat hij BESTAAT. Persoonlijk vind ik dat tanden dat niet (nooit) zouden mogen doen! Want als ze hun bestaan kenbaar maken, wéét ik dat er iets aan de hand (of liever, "aan de tand") is....

Jarenlang kwam ik er heel gemakkelijk vanaf. Even binnen wippen, door de tandarts laten constateren "geen enkel gaatje, proficiat Tine", tandsteen laten verwijderen en vlug terug naar buiten. En dan kon ik weer een heel jaar lang gewoon vergeten dat ik tanden heb....

Waarom zijn onze tanden niet uit een beter materiaal gemaakt, vraag ik me dan af. Materiaal dat niet dagelijks meerdere "schoonmaakbeurten" nodig heeft om schade te voorkomen. Materiaal dat zuur-, zout- en zoetbestendig is, en niet zo gevoelig is voor van alles en nog wat. Materiaal dat tegen een stootje kan en heel ons leven meegaat zonder al die lastige "controles" en dat steeds maar terugkerende onderhoudswerk!

Ik wil me niet schuldig voelen als ik eens ga slapen ZONDER die noodzakelijke tanden-poets-opdracht te vervullen...

Ik wil me niet schuldig voelen telkens ik iets zoets in mijn mond steek, wetend dat mijn tanden deze lekkernij niet echt verwelkomen...

Tja, ik kan nu al voorspellen dat, wanneer ik in de tandartsstoel zal zitten en die vreselijke boor (met dat afschuwelijke geluid) op mij af zie komen, ik in mijn binnenste zal verzuchten "ach, had ik maar...." :-(

Aan een dierbare "held"...

2006-04-28T02:12:00.000+02:00

Het is ondertussen bijna 35 jaar geleden dat de allereerste "man van mijn leven" voorgoed van mijn levenstoneel verdween... En hoe raar het misschien ook klinkt, met het vorderen van de jaren besef ik meer en meer hoeveel die man, mijn papa, voor mij betekend heeft!

En ik maak gewoon gebruik van dit blog, om hem een soort eerbetoon te bewijzen. Want papa was iemand die

de zon kon doen schijnen, zelfs als het regende
kind met de kinderen kon zijn, en mij daardoor onvergetelijke herinneringen heeft bezorgd
zijn menselijkheid niet onder stoelen of banken stak, en mij daardoor ergens het eeuwige recht op "mezelf zijn" heeft toegekend (al is dat iets wat ik mij pas de laatste tijd effectief toeëigen)
door de belangrijke plaats die de muziek innam in zijn eigen leven, door zijn intense liefde voor dit "fenomeen", mij iets meegegeven heeft wat ik als een enorme rijkdom ervaar, als een bron van voortdurende vreugde, warmte, levenslust en soms zelfs troost
door de manier waarop hij met zijn handicap (blindheid) omging, de boodschap uitzond dat het leven altijd zal zijn wat je er zélf van maakt
door middel van zijn eigen ziekte- en stervensproces duidelijk heeft gemaakt dat moed, kracht, doorzettingsvermogen en de wil om te vechten, op een bepaald moment moeiteloos kunnen transformeren in "overgave"
niet zonder fouten of beperkingen was maar door zijn bewust-zijn ervan, door zijn vermogen en bereidheid deze "kleinheden" te erkennen, voor mij altijd een GROOT mens is geweest en zal blijven
omwille van dit alles, alle mogelijke liefde, respect en bewondering verdient (zelfs al kan dit ondertussen alleen maar "postuum")

Papa zal voor altijd mijn eerste echte "grote liefde" zijn....

Het belang van emotionele gezondheid

2006-04-24T16:08:00.000+02:00

"Gezondheid!!"... wensen we elkaar toe -niet alleen elk jaar opnieuw bij het uitwisselen van nieuwjaarswensen- maar ook als we getrakteerd worden op een drankje, of wanneer er iemand niest of zo. Blijkbaar weten we dus allemaal maar al te goed hoe belangrijk dit is... Maar beseffen we wel waar het hierbij om gaat?

Vroeger maakte men zich eigenlijk alleen maar zorgen om de fysieke gezondheid . Als je lichaam goed functioneerde, dan was alles oké... De geestelijke gezondheid staat nog niet zo heel erg lang in de belangstelling en onze emotionele gezondheid krijgt pas écht de nodige aandacht sinds een aantal jaren.

Nochtans heeft "gezond zijn" met al deze terreinen te maken... Ze zijn onderling afhankelijk van elkaar, en een "mankement" op eender welk vlak, heeft gevolgen op de rest van ons functioneren.

Het hoofdstuk "Emoties" van het boek dat ik aan het schrijven ben, heeft me bloed, zweet en tranen gekost (bijna letterlijk zelfs) maar het eindresultaat mag er zijn -al zeg ik het zelf :-). Om die reden leek het mij wel gepast om iets over dit onderwerp op mijn blog te schrijven...

Wat mezelf betreft, weet ik dat mijn lichaam en geest van zichzelf tamelijk robuust en weerbaar zijn. Op emotioneel vlak daarentegen, ben ik mijn hele leven nogal "vatbaar" geweest voor allerlei beïnvloedingen "van buitenaf" die niet direct een positief effect hadden op mijn gemoedsrust en/of mijn eigenwaarde. Toch moest ik soms al bijna compleet "onderuit gehaald" zijn vooraleer ik echt besefte (of kon erkennen) dat ik niet het juiste pad aan het volgen was... Ik was iemand die heel erg lang bepaalde "pijnsignalen" kon negeren, en wanneer ik dan uiteindelijk toch door begon te krijgen dat er iets "niet goed zat", maakte ik nadien ook nog vaak onjuiste interpretaties of trok ik de verkeerde conclusies! Spreekwoordelijk noemt men dit soms "kop in het zand steken", of "ziende blind blijven"... ;-)

Wat is "emotionele gezondheid" eigenlijk? Wanneer kan je jezelf als emotioneel stabiel en gezond beschouwen? De meesten zullen er nu automatisch van uitgaan dat ik mezelf moeilijk als een accurate, betrouwbare "dokter" kan beschouwen op dit terrein, aangezien ik net aangegeven heb dat het telkens weer heel lang duurde vooraleer ik in staat was de juiste "diagnose" te stellen bij mezelf :-)

Edoch, ik heb gaandeweg zoveel (persoonlijke) ervaring opgedaan op dit terrein, dat ik er meer dan één boek zou kunnen over schrijven. Juist omdat ik zo heel goed weet wat je vooral NIET moet doen om emotioneel gezond te blijven, mag ik wat dit betreft "een specialiste" genoemd worden. Want geef toe, als je op voorhand weet hebt van de eventuele valkuilen, obstakels, mis- en omleidingen, gevaren en vertragingen die je op het emotionele pad kan tegenkomen, ben je veel beter "gewapend", sta je sterker in je schoenen dan wanneer je deze kennis niet hebt!

Wanneer ik om de één of andere reden een tochtje door de jungle moet maken, zou ik toch ook het liefst in het gezelschap verkeren van een gids die "het terrein" al op voorhand verkend heeft. Iemand die wéét waar de gevaren zich bevinden (van doornig struikgewas en hongerige wilde dieren die wel zin hebben in wat mensenvlees tot onschuldig uitziende poelen die moerassen blijken te zijn of betrouwbaar lijkende doch zeer wankele bruggen over ravijnen...) en die me om die reden dus langs het veiligste pad zou kunnen leiden.

Zélf denk ik dat de mate van emotionele gezondheid kan "vastgesteld" worden aan de hand van volgende factoren :

in hoeverre ben je in staat allerlei emoties in al hun volheid toe te laten en deze effectief te ervaren zonder dat je de behoefte voelt ze te negeren, onderdrukken, te ontkennen of te raionaliseren?
in hoeverre beïnvloedt het ervaren van die emoties je geestelijk functioneren (verlies je automatisch en onmiddellijk al je "gezonde" verstand bijvoorbeeld) of je fysiek welbevinden (word je "ziek" van angst, woede of verdriet)?
in hoeverre ben je in staat "juist" om te gaan met de emoties van anderen, wanneer je daarmee geconfronteerd wordt (voel je je ongemakkelijk en heb je de neiging om weg te vluchten omdat je er liever niets mee te maken hebt, probeer je het op de één of andere (objectieve?) manier "op te lossen" of blijf je gewoon "aanwezig" met een luisterend oor en een begrijpend hart)?

Een goede vraag om mee te beginnen echter, is misschien wel de volgende :

"Hoeveel belang hecht je aan emoties en gevoelens in je leven?"

Zeg het in één zin...

2006-04-23T03:08:00.000+02:00

Voor vandaag luidt deze zin als volgt (en ik richt mij hier specifiek tot Sofie, Annelien en David & Gwendolyn) :

"HOE ONNOZELER, HOE BETER!!"

(en bedankt hé, ik heb me mega super "wreed" geamuseerd)

PS 1 : Ik wil al mijn "kientjes" er hierbij ook op attenderen dat ik deze avond op geen enkel moment de "belachelijkheids"-discobril diende op te zetten (als jullie het spel eerlijk hadden gespeeld tenminste). Ik zal jullie eens dringend het verschil moeten uitleggen tussen "grappig" en "belachelijk"... :-)))))

PS 2 : En de volgende keer zorg ik ervoor dat ik écht belachelijke foto's van jullie kan publiceren op mijn blog. U weze gewaarschuwd... Oh, de zoete smaak van de "wraak" ;-)

"Groene vingers"

2006-04-21T18:44:00.000+02:00

I wish.... Maar neen, dit is geen afbeelding van mijn eigen tuin...

-
Het is april.... En dan moet ik naar buiten! Niet vanuit één of andere onweerstaanbare drang naar frisse lentelucht of zo, maar omdat mijn tuin mij roept (héél luid zelfs!) ;-) En omdat ik een plichtsbewust, volgzaam meisje ben, geef ik gewillig gehoor aan die kreet...

Alhoewel..., eerlijk als ik (ook) ben, moet ik toegeven dat ik in eerste instantie toch een klein beetje weerstand bied. Het gras is immers nog niet zo verschrikkelijk lang (vind ik); het snoeien van de haag mag ook in mei gebeuren (vind ik); de voorjaarsschoonmaakbeurt (amai, wat een woord!) waar mijn terras om schreeuwt, is nu ook niet zo heel erg dringend (vind ik)... Uiteindelijk zie ik dan toch met mijn eigen ogen dat het gras sowieso blijft groeien (en niet vanzelf korter wordt); dat mijn haag een bijna onbereikbare hoogte heeft bereikt (waardoor het snoeien een kamikaze-activiteit zal worden!) en dat de tegels van mijn terras spijtig genoeg geen zelfreinigende functie hebben... Aan de slag dan maar hé.

En dat heb ik dus vandaag gedaan (flinke Tine!!), te beginnen met mijn grasplein (jaja, inderdaad, de hof achter de hof heeft de afmetingen van een voetbalveld alsjeblieft!!) Mijn grasmachine pruttelde in het begin wel een beetje tegen -je zou voor minder als je zo bruusk wakker gemaakt wordt na een zalige, welverdiende winterslaap- waardoor er nogal wat "duwwerk" aan te pas kwam (terwijl deze machine verondersteld wordt zichzelf voort te trekken). Maar na de nodige "gewenning", zag ik dat mijn machientje er eigenlijk wel van genoot om opnieuw rondjes te kunnen rijden door het groene gras... (de vrouw die er achter liep, leek mij iets minder enthousiast :-))

Al moet ik zeggen : buiten werken, het heeft toch iets. Het is, zeker zo vlak na de winterperiode, alsof je orde aan het scheppen bent in de chaos. Het is een klein beetje "toveren".... Want na elke door mij verrichte buitenactiviteit, ziet mijn hof er telkens weer wat beter, wat aantrekkelijker uit. En dat zorgt ervoor dat ik zélf gaandeweg steeds welgezinder word, tot ik na verloop van tijd naar buiten "huppel" om wat in de tuin te werken (echt waar!!) Ik ben dan inwendig (en op voorhand) al aan het genieten van wat komen gaat...

Want ik weet, binnenkort is het zomer... En dat betekent voor mij BUITEN LEVEN...

's morgens uitgebreid ontbijten op mijn terras
zoveel mogelijk activiteiten worden naar buiten "verplaatst" (zowel de ontspannende -zoals lezen, schrijven- als de "verplichte" -zoals strijken- bijvoorbeeld)
mijn ligbed, mijn "dolfijnzwembad", mijn bloembakken.... : allemaal "attributen" die na een lange opbergperiode eindelijk weer volop kunnen doen waarvoor ze bestemd zijn, namelijk mij doen genieten :-)
de avondmaaltijd die op de één of andere manier toch iets "barbecue-achtigs" moet hebben om goed genoeg te zijn
en dan die zwoele zomeravonden...., waar ik (soms in het gezelschap van "toevallig" passerende bezoekers) urenlang buiten kan blijven zitten; de wijn -in van die zéér handige (want grote) vaatjes- binnen handbereik want "hoe méér wijn in het lichaam, hoe sprankelender de geest" (of maak ik mezelf hier nu iets wijs??)

En om al die redenen, zit ik er dus eigenlijk niet echt mee in om mijn tuin "zomerklaar" te maken, al is het me ondertussen wel duidelijk dat ik langs geen kanten écht "groene vingers" heb...

(zus Leen aan het genieten van de zon op mijn terras)

Nog even voor het slapengaan....

2006-04-21T01:13:00.000+02:00

Je geest een beetje "voedsel" geven, zo vlak voor je naar dromenland vertrekt, brengt altijd één of ander positief resultaat voort. Tenminste, dat is wat IK geloof (je hoeft het niet persé met mij eens te zijn, maar in je eigen belang, zou je dat misschien beter wél doen :-))

En omdat ik nu eenmaal iemand ben die zich bekommert om de geestelijke gezondheid van al mijn dierbare lezers, volgen hier 2 "verhaaltjes voor het slapengaan"...

1. 't Kan goed zijn, 't kan slecht zijn

Er was eens een boer die ergens in een klein dorp woonde. Zijn enige échte bezit was een prachtig raspaard maar toch leek deze man, ondanks de armoede waarin hij leefde, zich nooit zorgen te maken om de dag van morgen.

Op een ochtend wandelde hij -zoals hij altijd deed- naar de weide om zijn paard het nodige drinkwater te bezorgen en zag dat het dier verdwenen was. Hij werd niet gewoontegetrouw verwelkomd door een vrolijk gehinnik, maar kon alleen maar vaststellen dat er een groot gat in de omheining gemaakt was en dat zijn paard blijkbaar met de noorderzon vertrokken was!

Toen zijn dorpsgenoten hoorden wat er gebeurd was, kwamen ze één voor één langs om die arme boer hun medeleven te betuigen. De reactie van de boer verbaasde hen wel enigszins want het enige wat hij zei, was "ach, het is nu eenmaal gebeurd; 't kan goed zijn; 't kan slecht zijn"...

Een week later werd de boer op een nacht wakker van een enorm kabaal. De richting volgend van waaruit het geluid klonk, kwam hij op een bepaald moment oog in oog te staan met een hele kudde prachtige wilde paarden die zich allemaal op zijn weide "verzameld" hadden. En de leider van deze bende was duidelijk zijn eigen paard...

De volgende dag kwamen alle dorpsgenoten weer langs op zijn boerderij om hem te feliciteren met deze ongelooflijke verrassing. Hij was nu immers de eigenaar van maar liefst 20 van die beesten en werd daardoor eigenlijk de rijkste boer uit de wijde omtrek. Weerom deed de laconieke respons van de boer hen versteld staan. Want het enige wat hij zegde, was "ach, het is inderdaad een verrassing, 't kan goed zijn, 't kan slecht zijn"... Iedereen dacht dat die boer toch maar een heel raar mannetje was!

De volgende dag wilde de zoon van de boer niets liever dan proberen om de paarden te temmen. De boer liet hem zijn gang gaan; hij wist immers hoe dol de jongen was op paardrijden. Helaas, na slechts 10 minuten, werd hij al van de rug van het eerste paard geworpen. Zijn beide benen waren zo erg toegetakeld dat er niets anders opzat dan deze te amputeren. Het nieuws verspreidde zich heel snel door het hele dorp en iedereen bezocht de boer om hem te laten weten dat ze heel erg met hem meeleefden, aangezien zijn zoon nu niet meer zo goed kon helpen op de boerderij en de boer er daardoor voor veel dingen helemaal alleen voor stond. Ze begrepen echt totaal niets meer van de boer, toen die weerom dezelfde woorden sprak : "ach, het is inderdaad gebeurd; 't kan goed zijn, 't kan slecht zijn"...

Enkele maanden later brak er een oorlog uit omdat het buurland de landsgrenzen niet respecteerde! Alle gezonde mannen tussen 18 en 30 jaar oud werden opgeroepen om hun land te verdedigen. De overmacht was echter zo groot dat de meeste jongens er het leven bij lieten. In het dorp van de boer was de toestand zelfs zo erg dat er van al die boerenzonen, niemand levend terug kwam.

De boerenzoon zonder benen leefde echter wél nog -omdat zo iemand inderdaad geen betekenis heeft voor de "oorlogvoerenden"- en werd nadien door alle dorpsgenoten gevraagd om een handje (jaja, die had hij nog!) toe te komen steken...

De moraal van het verhaal?? Tja, daar maak je zélf maar iets van hé... ;-)

2. Het temmen van olifanten

Vooraleer je gelijk welke olifant kan africhten (als "act" in een circus bijvoorbeeld), dient hij eerst getemd te worden. Olifanten zijn immers niet bepaald wat je "huisdieren" kan noemen en leven van nature in het wild, waar ze geen circusopvoeding krijgen of zo. Ze worden gevangen genomen en dan krijgen ze een "training"...

Eerst worden ze met een hele zware ketting aan de grootst mogelijke boom gebonden, zodat ze, wat ze ook proberen, absoluut niet kunnen ontsnappen. Op een bepaald moment (de duurtijd is waarschijnlijk afhankelijk van de koppigheid en de volharding van die beesten), geeft de olifant het volledig op en aanvaardt zijn "lot". Hij gaat niet verder dan de lengte van de "tem-ketting" hem toelaat...

Het rare is dan dat dit niets meer te maken heeft met die zware ketting; deze speelt zelfs totaal geen rol meer... Want ook al werd die ketting ondertussen vervangen door een onnozel touwtje (zo dun dat je er nog geen muis mee in het gareel houdt!), de "ontsnappingsdrang" van de olifanten is blijkbaar compleet verdwenen; deze werd vervangen door het "besef" dat de vrijheid beperkt is tot enkele meters! Ze hebben het opgegeven, hun wil (gedreven door hun verlangen naar vrijheid) is gebroken en ze ondernemen geen enkele poging meer om hun "lot" te veranderen omdat ze ervan OVERTUIGD zijn dat dit totaal zinloos is... Hun instinct wordt in toom gehouden door een simpel touwtje rond één van hun poten!!

Dé vraag voor het slapengaan? Hoe "getemd" ben jij??? :-))

Een nieuw begin

2006-04-19T17:35:00.000+02:00

De les die ik leerde

werd nooit overhoord

waardoor 't dwaze hart

opnieuw werd bekoord

Ik dacht het te weten

't geweten gesust

"k Zou nooit meer bezwijken

'k was heel erg gerust

't Verraad aan mezelf

onnoemelijk stil

gaf als gevolg

slechts een bittere pil

Door 't boek van mijn leven

eens grondig te lezen

was ik in staat

mezelf te genezen

Het deed me verrijzen

vanuit eigen as

om nooit meer te zijn

wie ik ooit was

Woede, een wonderbaarlijke energie, want voor mij vaak hét verschil tussen lijden en leven...

Lijdzaamheid : gelaten ondergaan van wat onverdraaglijk is
Levendigheid : de kracht en de moed tonen om te protesteren tegen wat onjuist, onwaar, onrechtvaardig en dus onverdraaglijk is

Een te ruime tolerantie, een te grote verdraagzaamheid kon me slechts verzwakken omdat ik alle macht uit handen gaf.

Mijn "neen" tegen niet-goed-genoeg blijkt een bron van creativiteit en kracht, een pletwals voor de angst die de gestaag draaiende motor was van mijn gelatenheid.

Verzet, op welke manier dan ook, houdt voor mij nu de belofte in van groei en bloei...

Op datgene waarmee ik me de laatste tijd bezighield (zij het eerder onbewust) zijn verschillende metaforische omschrijvingen van toepassing... : "uitmesten"; "de balans opmaken"; "het kaf van het koren scheiden". Het kwam er eigenlijk op neer uit te vinden wat écht belangrijk is -niet volgens allerlei maatschappelijke waarden en/of normen, maar puur voor mezelf, voor de Tine die ik WIL zijn- om dan te besluiten daarnaar te leven en te handelen.

En het is blijkbaar niet zo moeilijk om effectief te zijn wie je wilt zijn... Het is puur een kwestie van alle overtollige ballast -die je zonder bewust besef misschien al jarenlang meesleept- gewoon overboord te gooien.

Het gaat erom (vrije) keuzes te maken die je een goed gevoel omtrent jezelf bezorgen
Het gaat erom na te gaan of je geleid wordt door een innerlijk geweten dat tot stand kwam op basis van universeel geldende waarheden of dat je je eerder laat leiden door de tegenstrijdigheid, de chaos soms, van allerlei andere "waarheden"
Het gaat erom integer en authentiek te handelen -om de pijn van zelfverraad te vermijden- zonder je te laten "opschepen" met een -onterecht- schuldgevoel
Het gaat er om je échte Zelf te ontdekken en dit tot uitdrukking te brengen...

Lieve, heel speciaal voor jou...

2006-04-18T13:35:00.000+02:00

VAN HARTE

EEN GELUKKIGE VERJAARDAG

GEWENST

iS DIT GEEN ORIGINELE MANIER

OM JOU

TE LATEN WETEN

DAT IK DEZE DAG

NIET BEN VERGETEN?

Met vallen en opstaan...

2006-04-18T04:21:00.000+02:00

Een acute "aanval" van slapeloosheid heeft me teruggevoerd naar dit blog... Tja, hoe zal ik het uitleggen?

De spijtreacties van enkele van mijn trouwe fans ;-) hebben er alleszins toe bijgedragen dat ik hier nu opnieuw zit te schrijven
Daarnaast heb je nog het feit dat het ontwerpen van mijn website (in de kundige handen van zoon David) iets meer voeten in de aarde heeft dan ik aanvankelijk dacht
De belangrijkste, meest doorslaggevende factor om dit blog "in leven" te houden, heeft echter puur en alleen met mezelf te maken. Beetje nieuwsgierig geworden? Goed zo, ik zal mijn best doen om het allemaal iets duidelijker te maken..

Al meerdere maanden ondertussen levert mijn hart een nogal zware emotionele strijd. Ergens geloofde ik dat dit blog me kon helpen om "klaarheid" te scheppen in de chaos waarin ik aan het ronddwalen was. Maar de Tine die ik hier meestal aan het woord liet, was slechts een deel van de complete Tine... Ik was eigenlijk vooral bezig om mijn eigen kwetsbaarheid voor mezelf te verbergen en te negeren, in de hoop dat dit me alleen maar sterker zou maken. Die hoop bleek nogal ijdel te zijn... Je wordt niet sterker door je angsten, je onzekerheden en je twijfels te "verdoezelen" of te onderdrukken, zelfs integendeel.

Heel af en toe bleek ik in staat een tipje van de sluier te lichten, maar dat gebeurde pas als "het leed al geleden" was, als ik in de verleden tijd kon spreken!

Mezelf kenbaar (kunnen) maken, was blijkbaar aan bepaalde voorwaarden verbonden. Zo heel erg graag wilde ik mezelf immers kunnen ervaren als een sterke persoonlijkheid; iemand die er steeds opnieuw in slaagt obstakels te overwinnen, no matter what. Ik wilde gezien worden als een vrouw die rechtop blijft staan, zelfs al bevindt ze zich midden de hevigst denkbare orkaan! Maar dat is een zeer beperkt beeld van wie Tine in totaliteit, in alle echtheid en oprechtheid effectief IS...

want ik kan de keren niet tellen dat ik "gevallen" ben, zonder dat ik direct de moed of de kracht vond om terug op te staan...
en evenveel keren raakte ik het vertrouwen in mezelf kwijt
of moest ik alle mogelijke moeite van de wereld doen om niet "weg te zinken" in een wereld van hopeloosheid

Ik weet al langer dan vandaag dat zelfwaardering -én zelfliefde- beginnen bij zelfkennis. Maar de stap ertussen, namelijk ZELFAANVAARDING, is onontbeerlijk. Ondertussen is gebleken dat dit voor mij een proces van lange adem is...

Het opstaan na elke val lijkt ons inderdaad alleen maar sterker en moediger te maken. Maar toch is het telkens weer "vallen" datgene wat ons dwingt om stil te staan bij onszelf, om "onze" realiteit onder ogen te zien... Het waardevolle, het betekenisvolle wordt ontdekt door zelfconfrontatie, en niet door zelfontkenning of door een sterkte voor te wenden die niet authentiek is... En daarom zijn volgens mij de meest moedige mensen, de meest krachtige persoonlijkheden zij die zich bewust zijn van hun kwetsbaarheid, hun noden en behoeften, en zich niet "te klein" voelen om dat te erkennen... Ik heb dus nog heel wat te leren :-)

(wordt vervolgd)

CONCLUSIE

2006-04-13T19:57:00.000+02:00

My mind may be

the prisoner of my brains

locked up

like a bird

in a cage

but my spirit

will always be

as free

as the wind

bringing me

wherever

I want to be

Geen vaarwel maar tot ziens...

2006-04-13T05:26:00.000+02:00

Alles heeft een zin, een bedoeling, maar alles heeft ook een bepaalde duur...
-

Het (bijna) dagelijks schrijven van deze "rubriekjes" heeft me heel veel deugd gedaan, maar ik weet dat het tijd is om dit blog achter mij te laten . Het voelt aan als afscheid nemen van een vriend... Zonder spijt echter, maar met een dankbaar gevoel! Niet alleen omwille van de positieve reacties die ik mocht ontvangen (en die mijn hart verwarmden) maar ook omwille van de functie die dit "internet-dagboek" (want dat was het toch een beetje) in mijn eigen leven heeft gehad.

Mezelf "kenbaar" maken op deze manier, was een soort voorbereiding. Want zonder dat ik het écht besefte, leefde er binnenin een grote aarzeling...

Al heel erg lang (verschillende jaren om precies te zijn -zij het met inlassing van ruime "rust"perioden) ben ik ondertussen immers al bezig met het schrijven van mijn eerste boek. Hoe vaak ik ook nog een soort "deadline" voorop stelde, steeds maar weer moest ik deze opschuiven, omdat ik ondervond dat ik -om voor mij onduidelijke redenen- niet verder geraakte.

"Dankzij" dit blog-schrijven weet ik nu waar het schoentje wrong... Het ontbrak mij aan voldoende moed en zelfvertrouwen, waardoor mijn boek eigenlijk niet mocht voltooid worden. Immers, vanaf dat moment kon ik de confrontatie niet meer uit de weg gaan; vanaf dat moment moest ik effectief stappen zetten naar uitgeverijen toe, naar publicatie toe. En blijkbaar wist iets in mij maar al te goed dat ik daar nog niet "klaar" voor was...

Het leven zélf heeft klaarheid gebracht in een hoop zaken waar ik maar geen vat leek op te krijgen. Het resultaat is groei, zowel in zelfvertrouwen als in zelfrespect.

Ondertussen ben ik dus waar ik al heel erg lang WILDE zijn : op de plaats waar ik zonder meer kan zeggen "dit ben ik" (of althans "dit ben ik geweest"). Het lijkt een nieuw begin, terwijl het dat natuurlijk niet echt is. Het is gewoon een punt in de tijd, maar voor mij voelt het aan als een VERTREKPUNT, omdat ik maar al te goed besef dat ik heel erg lang gewoon ben blijven stilstaan...

Dit blog zal nog even mogen blijven bestaan... Maar er zullen geen nieuwe bijdragen meer "geleverd" worden. Ik zie mezelf nu op een ander pad staan, met duidelijke doelen voor ogen. En die ga ik nu realiseren :-)

Maar je hoort dus nog van mij... ;-)

Salsa - here I come!!

2006-04-10T13:55:00.000+02:00

-

"Ben je er klaar voor Tine???"

-

Ik heb nog exact 9 dagen om me mentaal en fysisch voor te bereiden....
-
Dat mentale werk is tamelijk simpel : de dag staat duidelijk aangegeven op mijn kalender -ik kan er niet naast kijken! Woensdag 19 april (toevallig ook de verjaardag van zoonlief) word ik verwacht ergens in St. Amandsberg voor mijn eerste salsa-les.

Maar hoe bereid je je lichaam voor op dit soort activiteiten? De herinnering aan de initiatieles van iets meer dan 2 maanden geleden, lijkt compleet uit mijn geheugen verdwenen te zijn. Ja, er kwamen allerlei heupbewegingen aan te pas, en flink wat voetenwerk (links-rechts-voorruit-achterruit), maar vraag me niet meer in welke volgorde alles moet gebeuren (zodat je kan zien om WELKE dans het juist gaat), want ik zou het niet (meer) weten. Nochtans was ik tijdens de initiatie een heel voorbeeldige leerlinge (en kreeg ik zelfs een pluim van de leraren), maar blijkbaar heeft mijn lichaam nadien alle mogelijke moeite gedaan om deze ervaring compleet "uit te wissen".. ;-) Ergens wel te begrijpen natuurlijk, als je weet dat ik de daaropvolgende dagen nogal strompelend door het leven ging, en niet -zoals gewoonlijk- als een soort gazelle (= gezwind, met gratie en elegantie) :-))

Ik gok er dus maar gewoon op dat ik vanzelf de juiste bewegingen zal maken, eens ik mezelf in de goede "starthouding" zal geplaatst hebben en mijn geheugen weer tot leven gebracht wordt door de magische klanken van de salsamuziek! Gelukkig weet ik al dat de sympathieke leraren heel veel geduld hebben, én -heel erg belangrijk voor mij- een droge humor hanteren die ervoor zorgt dat ik het me eigenlijk niet meer aantrek of ik me al dan niet belachelijk maak...

En tenslotte heb ik nog 9 volle dagen om allerlei rek-, buig-, strek- en stretchoefeningen te doen, zodat ik nadien als een gezwinde gazelle door het leven kan blijven huppelen... :-)

Winkelen!

2006-04-09T17:43:00.000+02:00

In ons gezin wordt winkelen door ieder afzonderlijk "lid" op een specifieke, unieke manier ervaren. Zélf ben ik geen al te grote "fan" wat dit betreft, en al zeker niet als het om die "verplichte" boodschappen gaat (je weet wel, ervoor zorgen dat de voorraad dagdagelijkse benodigdheden "op peil" blijft!) Gelukkig gaat mijn oudste dochter Sofie soms mee op winkeltocht en aangezien zij dit eerder als "een wonderbaarlijke belevenis" beschouwt, wordt datgene wat ik als een saaie gebeurtenis ervaar, in iets anders getransformeerd. Op dat vlak heeft ze er totaal geen problemen mee om "het avontuurlijke kind in haar" naar buiten te laten komen -en eigenlijk slaagt zij er tamelijk gemakkelijk in om dit op àlle mogelijke terreinen van het leven "toe te passen". En voor alle duidelijkheid, dat vind ik een echte GAVE hé ... :-)))

Sofie gaat er immers vanuit dat elke winkelgang én elk afzonderlijk rek in die verschillende gangen, allerlei "verrassingen" herbergt die zij kan ontdekken. Winkelen is voor haar tegelijk een sociaal en een heel persoonlijk gebeuren. Je kan in de eerste de beste Delhaize immers zowel de man van je leven ontmoeten, een Bekende Vlaming tegenkomen, als bijvoorbeeld de nieuwste mascara ontdekken én ook nog eens de kans krijgen te mogen proeven van een pas op de markt gekomen exotisch drankje. Geef toe, DAT is pas het leven zoals het MOET zijn ... ;-)

Mijn zoon David had een soort "winkel-allergie" toen hij nog thuis woonde. Enkel als hij een intense nood had om "het kind in zichzelf" te voeden (?), kon je hem tegenkomen in een Aldi of Dial, alwaar hij ZAKKEN VOL koopwaar verzamelde waarop in onzichtbare letters "ZEER ONGEZOND" stond geschreven. Die schat werd dan huiswaarts gesleept, en op een "veilige" plaats verstopt tot hij zich (zonder achterdocht te wekken) kon terugtrekken op zijn kamer. En dan was het een paar uren "feest"... ;-)

Ik vermoed dat hij wat dit betreft nog niet zoveel veranderd is (al ben ik, sinds hij getrouwd is, geen rechtstreekse getuige meer). Wel krijg ik de zatermiddag vaak een telefoontje -ik kan er zelfs bijna mijn klok op gelijkzetten- vanuit de Carrefour. Dit is ondertussen al zo voorspelbaar geworden, dat ik mijn gsm opneem en enkel "ja" of "neen" zeg :-) Want de vraag is steeds dezelfde "Mama, komen jullie morgennamiddag langs?" En afhankelijk van mijn antwoord, zal mijn zoon al dan niet een taart kopen...

Ik hoef niet meer de "verantwoordelijke moeder" te spelen en eens te polsen naar de inhoud van zijn "karreke" (al kan ik er natuurlijk wel gemakkelijk naar raden!)

Af en toe hoor ik echter een "verhaaltje" over zijn bereidheid, zijn wens om iets "gezonder" te gaan leven. Dan koopt David een hele lading groenten en fruit, die hij enkele dagen (of weken) later dan heel toevallig "tegenkomt" in de frigo, vanwaar ze rechtstreeks richting vuilbak verdwijnt... Zoveelste poging, maar weer mislukt hé jongen? Ach, op een pizza liggen ook groenten, 't is waar ;-) En ik kan wat dit betreft alleen maar zeggen "De APPEL (hihi) valt duidelijk niet ver van de boom" :-))

En dan heb je nog ons Annelien, de jongste spruit... Boodschappen doen beschouwt zij als "een straf", een heel wrede straf zelfs. Nodig haar dus niet uit om mee te gaan op deze wekelijks terugkerende "martelgang" want dan doe je haar echt pijn :-)

De stad intrekken daarentegen, liefst in het gezelschap van een "zielsgenoot", en allerlei kledingzaken "bezoeken", alleen maar om de winkelmadammen hypernerveus te maken (omdat het er vooral om gaat allerlei kledingstukken UIT TE PROBEREN en niet zozeer om er te kopen), dat is pas FUN!!!

En ik? Als ik eerlijk moet zijn, zelfs kledij kopen, vind ik niet echt leuk om doen. Dat gebeurt bij mij dus eerder toevallig... Als ik eens "per ongeluk" in de juiste stemming ben bijvoorbeeld, en me net op dat moment dicht in de buurt bevind van één of andere kledingzaak, kan het zijn dat ik eens rondstruin door de gangen, hier en daar iets uit het rek haal en met beide armen volgeladen een pashokje opzoek. Maar als ik niet binnen het kwartier iets gevonden heb waarvan ik denk "Wauw, dit moet ik hebben", dan geef ik het op! 't Zal voor een volgende keer zijn, meisje.... Oef ;-)

Maar oh jongens, een doe-het-zelf-zaak..., dat is voor mij pas een speeltuin! Het klinkt misschien een beetje raar (ik ben tenslotte wél een echte vrouw hé), maar ik kan echt UREN rondkuieren in dat soort winkels. Allerlei "wilde" plannen borrelen op vanuit het niets, als ik geconfronteerd word met het uitgestalde materiaal. Ik zou dit kunnen doen in die kamer, en ook nog dàt in de keuken, en oh, voor de badkamer hebbben ze nu dit, en jaja, met dàt kan ik buiten aan de slag.... Ik ben op dat moment "Alice in Wonderland" :-)

Tja, ik geef het toe, het IS een beetje ongewoon, maar toch niet echt een afwijking denk ik, of wel???

Overgave

2006-04-09T02:36:00.000+02:00

Overmand

dus machteloos

en heel erg klein

Alles valt stil

en dit is niet

wat ik echt wil

Ik mis het licht van de hoop

dat uur na uur

het duister verdreef

Ik mis het vuur van het geloof

dat al die tijd

de lont brandend hield

Zoeken is zinloos

gaat voorbij

aan wat leven is

Wachten zal evenmin

vreugde brengen

slechts ongeduld

Intens ervaren

wat nu gebeurt

is wat me rest

De teugels vieren

rustig meedrijven

op de golven van 't gevoel

de grote zee

die "leven" heet...

Puber-tijd!

2006-04-07T23:15:00.000+02:00

Aangezien ik momenteel een heuse puberteitsperiode meemaak -oké, ik geef het toe, ietwat aan de late kant, vond ik het gepast om daaromtrent iets neer te pennen (of liever te klavieren) :-

Gelukkig loopt er hier in huis nog een (qua leeftijd dan) échte puber rond (mijn kleine-grote-meid Annelien), waardoor ik voor mezelf de dingen iets gemakkelijker kan verklaren (én aanvaarden), en niet onmiddellijk denk dat ik "kinds" (dat hoor ik liever dan "dement") aan het worden ben! ;-)

Ook vanuit diezelfde nood aan "kunnen verklaren" dokterde ik een soort theorie uit... En zoals ze in het Engels zeggen "it makes sense"!!

De puberteit wordt algemeen erkend als een tijd van rebellie, op-zoek-zijn, uittesten, grenzen verkennen (en willen verleggen), duizend vragen en twijfels... Wat ik raar en ergens ook onrechtvaardig vind, is dat dit fenomeen vanuit pedagogische hoek verbonden wordt aan een bepaalde leeftijdscategorie (je hebt er slechts "recht" op als je aan die leeftijdsvoorwaarde voldoet!), terwijl ik nochtans al vaak in aanraking (soms ook in aanvaring) kwam met pubers die eigenlijk al heel erg lang geen pubers meer hadden "mogen" zijn omdat de leeftijdsgrens ruimschoots overschreden werd.

Mijn (verklarende) theorie benadert dit fenomeen vanuit een gans andere invalshoek. Ik zie de puberteit dan als een "inhaalmanoever"...

Wat je als klein kind niet kon of durfde zeggen of doen (omdat je bang was, omdat je heel erg afhankelijk was), wordt later als het ware dubbel en dik "goedgemaakt". Verstandig als een mensenkind nu eenmaal is, wacht het daar mee tot het zich zekerder, onafhankelijker, minder kwetsbaar voelt. En zo zie je het dan ineens gebeuren : dat volgzame lieve meisje blijkt ineens meer weg te hebben van een "bitch"; die ijverige, behulpzame zoon verandert -zo vlak voor je ogen- in een snotaap met een grote mond die liever lui dan moe is.

Wat is hier in godsnaam aan de hand?
Waar is "mijn" opvoeding naartoe?
Is het dan allemaal voor niets geweest?

... dat zijn dan zowat de vragen die je je als ouder stelt!

Dat werd mij als moeder grotendeels bespaard. Mijn 3 schatjes waren blijkbaar niet te "verlegen" om zich regelmatig als echte "snotapen" te gedragen telkens ze daar de behoefte toe voelden, ongeacht hun leeftijd! ;-)

Maar zélf, als dochter dan, blijk ik -op mijn ondertussen tamelijk gezegende leeftijd- bezig te zijn met een heel erg omvangrijk inhaalmanoever. Omdat mijn beide ouders al gestorven waren toen ik goed en wel in mijn "wettelijke" puberteit arriveerde, ging ik er blijkbaar vanuit dat er niet zo veel te rebelleren viel. Ha, ik kon me niet méér vergist hebben...

Het leven bezorgt me, goedwillig als het kan zijn nietwaar, alsnog de mogelijkheid (al voelt het eerder als "gedwongen worden" aan) om aspecten van mezelf die al heel mijn leven "in de verdrukking" leven, naar boven te laten komen en deze alzo te leren kennen. In eerste instantie is dat alleen maar heel erg "verschieten"... "Ben ik dat?" Maar zoals ik al vermeldde, er loopt hier in huis een 15-jarig meisje rond dat maar al te goed begrijpt wat er aan de hand is. En zij geeft mij dan de juiste adviezen :

"Kom wat meer op voor jezelf"
"Laat niet zo over je lopen"
"Geloof eens in jezelf; zie je dan niet wie je bent?"
"Denk nu eens eerst aan jezelf, en pas daarna aan anderen"
"Vertrouw je gevoel nu maar"

Jaja, "oud en wijs" kan hier dus duidelijk vervangen worden door "jong en wijs" ... :-)

Brief van God

2006-04-06T01:00:00.000+02:00

Vandaag via de (innerlijke) post ontvangen : een brief met als afzender

naam : God (ook wel gekend als "Liefde" of "Leven")

adres : overal en altijd (wordt ook "Universum" genoemd)

De inhoud was niet specifiek aan mij persoonlijk gericht, maar was bedoeld voor allen die zich aangesproken voelen. Dus zie ik me ergens wel genoodzaakt dit op mijn blog te publiceren...

Aan al mijn dierbare schaapjes,

Soms maak ik me toch een beetje zorgen (alhoewel nooit echt voor lang) als ik zie wat jullie met je vrije wil doen. Deze was immers nooit bedoeld om je zo ver van het pad af te laten dwalen... Alhoewel ik altijd heb geweten dat jullie de "vergetelheid" nodig hadden om ooit de vreugde en het geluk van onze hereniging te kunnen ervaren, vind ik het soms toch heel erg om getuige te moeten zijn van de gevolgen van dit niet-meer-weten! Ja, ik ben me ervan bewust dat jullie denken dat ik boven elk gevoel sta, dat ik niet "aangedaan" kan zijn, maar dat is een grote misvatting. Liefde leeft namelijk altijd mee, liefde kàn geen onverschilligheid aan de dag leggen... Maar ja, die vrije wil hé.

Zo heel erg graag wil ik mijn kudde dicht bij mij hebben; zoals elke goede herder voel ik me immers intens betrokken bij het wel en wee van de schapen die ik onder mijn hoede heb. Tegelijk besef ik dat ik jullie allemaal vrij moet laten, om te leren, om te ontdekken, te horen, zien, ruiken, proeven en voelen. Ik kan jullie geen ervaringen onthouden, geen enkele, zelfs niet diegene die er alleen maar voor zorgen dat jullie steeds verder van mij verwijderd geraken. Wat jullie spijtig genoeg niet weten (of gewoon vergeten zijn eigenlijk) is het feit dat mijn zicht oneindig is, mijn gehoor geen grenzen kent, waardoor ik op elk moment op de hoogte ben van waar jullie zich bevinden. Het "koord" van de liefde houdt ons gelukkig verbonden, waardoor jullie in feite nooit echt kunnen verdwalen, hoe verloren en alleen jullie je ook nog mogen voelen. Dat is immers slechts een gevolg van het feit dat je al te sterk vertrouwt op je fysieke zintuigen (je ogen, je oren, je tastzin) en niet voldoende op dat specifieke zintuig dat jullie meegekregen hebben om steeds in contact te kunnen blijven met mij.

Maar al lijden jullie allemaal min of meer aan een (tijdelijk) geheugenverlies, en zijn jullie het bestaan van dit zintuig compleet uit het oog verloren, ik blijf mezelf herinneren aan het feit dat het er wel degelijk IS en altijd zal zijn : dat wonderbaarlijke "verbindingsmiddel" tussen jullie en mij, dat magische instinct dat jullie INTUITIE noemen!

Dus, al ben ik af en toe inderdaad bezorgd, ik ben tegelijk heel erg gerust : ooit worden jullie je allemaal terug bewust van onze onverbrekelijke band en zal jullie intuïtie jullie terug naar mij voeren, waar het goed toeven is, waar de hemelse vreugde en extase wachten.

Om dan inderdaad weer de "vergetelheid" op te zoeken... Want daar gaat het uiteindelijk allemaal om :

verdwalen om terug dat heerlijke gevoel van "thuiskomen" te kunnen ervaren
afstand creëren om nabijheid te kunnen voelen
afscheid nemen om telkens weer de hereniging mee te kunnen maken
de kilte opzoeken om jezelf de ervaring van warmte te kunnen geven

Ik dacht dat de sexuele ervaring die ik op jullie planeet "geïnstalleerd" heb, een goede metafoor was voor dit gegeven. Maar hoevelen onder jullie hebben wat dit betreft het "plaatje" echt door?? ;-)

Dartel lustig verder op allerlei sappige weiden, mijn geliefde schaapjes, en weet dat jullie herder altijd een oogje in het zeil houdt. Jullie zijn veilig...

God

Het fenomeen "boeken"...

2006-04-05T15:25:00.000+02:00

In mijn leven nemen boeken een belangrijke plaats in, niet alleen figuurlijk gesproken, maar ook tamelijk letterlijk. Neem bijvoorbeeld alle boeken weg uit mijn huis, en ik zou me niet meer "thuis" voelen ;-)

Het zit er al van kleinsaf in eigenlijk... De zondag was geen echte zondag zonder een bezoekje aan de plaatselijke bibliotheek! Spijtig genoeg liep daar een heel strenge "bewaakster" rond die ervoor zorgde dat je geen boeken meenam waarvoor je nog niet "rijp" (?) genoeg was. Een 10-jarige mocht dus in geen geval "leesvoer" voorgeschoteld krijgen dat bestemd was voor de leeftijdscategorie "12- tot 14 jarigen"!! En zo gebeurde het dat ik sommige boeken wel twee- of driemaal MOEST lezen wilde ik een échte zondag beleven ... Gelukkig had ik een paar oudere zussen en kon ik in het geniep "hun" uitgeleende boeken lezen (met een kloppend hart weliswaar, ik wilde niet betrapt worden op een "doodzonde" nietwaar).

Het moge dus duidelijk zijn, boeken en ik, wij hebben een innige, onverbrekelijke "band voor het leven"!! Onze "relatie" kende echter -zoals elke andere relatie waarschijnlijk- ups en downs, markante keerpunten, rust en strijd, wantrouwen en overgave...

Heel lang ging ik er immers vanuit dat boeken slechts "wijsheid" en "waarheid" bevatten, dat ze een zicht boden op het échte leven (zelfs sprookjes gaven me telkens weer een "zedenles"). Het heeft lang geduurd voor ik inzag dat elk boek (jaja, zelfs de bijbel) sowieso slechts een weergave is van één (of meerdere) bepaalde mening(en), omdat ze geschreven worden door MENSEN. En het is nu eenmaal eigen aan mensen dat ze interpreteren, beperkingen hebben, hun eigen visies verwoorden (en geen universeel geldende), zich baseren op ervaring (en dus op het verleden), ...

Zoals ik dus al zei, er was sprake van een heuse strijd in mijn omgaan met boeken... En dat werd regelmatig echt "zichtbaar" op volgende manieren :

soms raakte ik heel erg opgewonden van datgene wat ik las, maar dat kon 2 verschillende dingen betekenen. Ofwel was het een teken van pure frustratie ("wie is deze belachelijke schrijver?") en ging ik tekeer met een potlood om alle "onnozeliteiten" die ik tegenkwam eens goed "in de verf" (of houtskool zeker?) te zetten en moest ik me heel erg inhouden om geen kwade, protesterende "lezersbrief" in te zenden; ofwel had ik de indruk een "goeroe" gevonden te hebben in de persoon van de schrijver/schrijfster (eindelijk iemand die méér weet dan ik...) en was ik ertoe geneigd onmiddellijk in mijn pen te vliegen om een liefdesbrief te schrijven ;-)
soms verloor ik gewoon het noorden omdat bepaalde boeken VOL stonden met tegenstrijdigheden en ik daardoor niet meer wist wat ik ervan moest denken. In dat geval kon het gebeuren dat het boek ofwel door de huiskamer vloog (een mens moet zijn emoties ergens kwijt hé) of dat het de meest nederige plaats in mijn boekenkast toegewezen kreeg, ergens heel ver achteraan (uit het oog, uit het hart, voilà!)
soms dacht ik "hé, dat kon ik geschreven hebben" en was dit een zoveelste confrontatie met de overtuiging dat ik mijn eigen boek al veel eerder had moeten uitgeven. Tegelijk gaf het me telkens ook een deugddoend gevoel te weten dat er mensen rondlopen op deze planeet die het leven en de wereld op een gelijkaardige manier "aanschouwen" als ik het doe.

Het is dus eigenlijk niet meer dan logisch dat deze speciale relatie uiteindelijk zal resulteren in de geboorte van "een kind" (alhoewel de zwangerschap nu al ettelijke jaren duurt). Mijn eerste "eigen" boek uitgeven..., dàt zal pas een markant keerpunt zijn in de relatie (én in mijn leven)!!

Maar eerst moet ik nog wat zwoegen, zweten, corrigeren, zuchten, af en toe zelfs vluchten (wanneer de schrijversmicrobe té veel jeuk veroorzaakt bijvoorbeeld), typen, printen, ordenen, zoeken en nadenken... Eerlijk gezegd, hiermee vergeleken waren mijn fysieke zwangerschappen en bevallingen een fluitje van een cent :-))

Een "extraatje" in de familie : mijn schone-dochter!

2006-04-04T00:11:00.000+02:00

Ik weet het.... Schoonmoeders en schoondochters worden niet verondersteld een positieve, "constructieve" relatie te hebben. Wel, laten wij dan maar eens de uitzondering op de regel vormen zie!! ;-)

Hoe "trots" ik ook ben op Gwendolyn, die schone-dochter van mij, omwille van wat ze dagdagelijks presteert op professioneel vlak bijvoorbeeld, toch is het niet dàt wat ervoor zorgt dat ik haar bewonder en liefheb.
In mijn ogen is zij een vrouw met net die kwaliteiten die iemand tot "een mooi mens" maken.
Haar knappe uiterlijk is voor mij slechts een spiegel van datgene wat zich van binnen bevindt!

Hoe langer ik haar ken (en hoe beter ik haar léér kennen), hoe meer ruimte ze inneemt in mijn hart. Ik beschouw haar als een "extra" kind, een cadeautje dat het leven mij, via mijn zoon David, bezorgde... :-)

Soms lijkt het alsof ze mij echt ként, alsof ze gewoon door mij heen kan kijken en ZIET wat er in mijn hart leeft....
Soms lijkt het alsof ik met bitter weinig woorden duidelijk kan maken wat ik bedoel...
Soms lijkt het alsof ze zelfs wéét wat ik maar niet gezegd krijg...
Soms voel ik zoveel warmte dat ik lijk te smelten...
Soms zitten we als "gezworen bondgenoten" op dezelfde golflengte en is er dat deugddoend, woordeloos begrip...
Soms zou ik niets liever willen doen dan haar in mijn armen nemen, en "dank je" zeggen...

En natuurlijk voel ik ook een enorme dankbaarheid naar mijn "eigenste" David toe, die zoon van mij die erin geslaagd is de familie te verrijken met zo een pracht van een schoondochter.

Gwendolyn, ik ben zo oneindig blij dat jij degene bent die moeder zal worden van mijn kleinkind(eren)....

Vertrouwen

2006-04-03T17:43:00.000+02:00

Wat ik méér dan wat ook nodig had, datgene waarnaar ik al heel mijn leven op zoek lijk te zijn, datgene wat ik maar niet leek te kunnen vinden omdat ik niet goed wist WAT het nu juist was dat ik zo "miste", heb ik na oneindig veel keren vallen en opstaan, na oneindig veel teleurstellingen en twijfels, eindelijk gevonden, hier van binnen, waar het al die tijd geduldig is blijven wachten...

HET VERTROUWEN IN MEZELF

en het werd me door niemand minder dan een echte engel gebracht

I think I met an angel

although it may have been

just a wonderful dream

I still remember

the words he whispered in my ear

Everything is possible, he said

that's all you need to know

Everything is possible

if you believe, then it will show

I know I met an angel

for his special message

went straight to my heart

I'll never forget

the way he made me see things clear

Everything is possible, he said

that's all you need to know

Everything is possible

if you believe, then it will show

I'm sure I met an angel

'cause I have never felt

so deeply loved before

That's why, in return,

I gladly gave him all my fears

Everything is possible, he said

ther's nothing more to know

Everything is possible

if you have faith, then it will show

Troost

2006-04-03T12:51:00.000+02:00

Soms heb je de indruk echt niet meer verder te kunnen....
Soms weet je niet waar je moet "kruipen"...
Soms ben je gewoon terug een bang, klein kind...

En dan heb je nood aan wat troost...

Op zoek gaan naar datgene wat je nodig hebt om "gezond" te blijven op alle terreinen van het leven, maakt naar mijn mening deel uit van de levenslange taak "zorg voor jezelf"!

Het is daarbij echter wel cruciaal om te WETEN wat goed is en wat niet... Het gaat erom het verschil te kennen tussen wat je effectief zal helpen en wat eerder een "pleister op de wond" is, wat een groei-effect realiseert en dat wat slechts tijdelijk "soelaas" brengt. Want soms willen we eigenlijk niets anders doen dan vluchten voor datgene waarmee het leven ons confronteert, terwijl dat maar al te vaak resulteert in een nog groter "probleem"...

Als ik dus behoefte heb aan troost, dan

ga ik mijn "nood" klagen bij mijn eigen kinderen, die altijd klaarstaan om hun mama een "steuntje in de rug" te geven (en daar heel vindingrijk kunnen in zijn)
luister ik naar muziek die exact verwoordt wat ik voel en laat mij daardoor opbeuren
kruip ik in de zetel, omringd door kussens en desgewenst wat "pluche"-materiaal :-)
zoek ik het gezelschap op van een vriend die, no matter what, altijd mijn standpunt begrijpt, me niet veroordeelt en dat met woord en daad laat blijken
als het zonnetje schijnt, laat ik me koesteren door haar stralen en haar warmte die ze zo onvoorwaardelijk blijft schenken
en soms is het al voldoende om gewoon eens te denken aan alle mensen waarvan ik weet dat ze mij graag zien omdat ik ben wie ik ben, hoe dat ook is op elk moment...

Neen, het zijn geen "spectaculaire" dingen. Maar heel erg vaak zijn het juist die alledaagse, kleine "oplossingen" die ons doen beseffen wat écht waardevol is in het leven!!

Pyama-dagen...

2006-04-02T02:23:00.000+02:00

Het is ondertussen een soort gezinstraditie geworden... En ik ben er zeker van dat het van generatie op generatie zal "overgedragen" worden!! :-)

Ik weet niet meer hoe het ooit ontstaan is (en neen, dat is niet ten gevolge van een beginnende dementie) maar ineens was het een steeds terugkerend "fenomeen" geworden binnen ons kleine gezinnetje : "de niets-moet-(bijna) alles-mag"-dagen... Voor het gemak noemen we het gewoon pyama-dag (alhoewel het ook een tamelijk letterlijke betekenis heeft, want op zo'n dagen nemen we niet de moeite om "deftig" voor de dag te komen)

We hebben geen plannen....

Er is geen structuur...

En dan blijkt er ruimte vrij te komen voor het onverwachte, het spontane, het "zotte", een soort "al-maar-goed-dat-niemand-ons-ziet"- gedrag...

We geven de vrijheid aan datgene in ons wat op andere dagen een beetje "opgesloten" wordt!

En zo kan het gebeuren dat we

een "fotoshoot" houden waarin we allemaal streven naar de titel "meest belachelijke houding" (ik moet toegeven, dat soort wedstrijden wordt altijd door één van mijn dochters gewonnen!)
een conversatie houden die door niemand anders te volgen is omdat we een soort taal hanteren die we ter plekke "uitvinden"
ons "nestelen" in de zetel, genietend van de éne aflevering na de andere van de serie "Friends" (waar we maar niet genoeg van krijgen) met binnen handbereik allerlei "zondig" voedsel ;-)

We zijn "Ongelooflijk Onnozel"...

Het is "Ongehoord Onaangepast"...

We gedragen ons "Ontegenzeglijk Ostentatief"...

maar...

Het zijn "Zalige Zondagen"...

Spinnen.... brrrr...

2006-03-31T14:02:00.000+02:00

Ligt het aan mij of waren er effectief méér spinnen op de wereld deze week, waardoor ik regelmatige -ongewenste doch niet te vermijden- "ontmoetingen" had met deze beestjes?? Waarschijnlijk wordt er geen "research" verricht in verband met deze prangende vraag.... Ze zouden dat eigenlijk beter wél doen en mij op de hoogte houden!!! Want spinnen hebben een nefast gevolg op mijn gemoed... :-(

En voor de kenners onder jullie, dit is inderdaad een foto van een "lieftallige" vogelspin. En neen, de exemplaren die IK tegenkwam de afgelopen dagen waren niet van deze soort... ;-)

Vermits er in mijn huis geen "stoer manswezen" rondloopt, moet ik elke confrontatie met deze diertjes helemaal alleen ondergaan. Aan mijn twee dochters heb ik niet veel want wanneer zij zo'n harig exemplaar tegenkomen, dan roepen ze mijn naam op eenzelfde manier als toen ze ongeveer twee jaar waren en me héél erg dringend nodig hadden. Zo van "mamàààààààà"... Wanneer ik zulk een kreet hoor, denk ik natuurlijk onmiddellijk het allerergste (aan het verdrinken in het bad? zit ze ergens vastgeklemd? met gevaarlijk elektrisch gereedschap bezig geweest?) Gelukkig lichten ze mij direct daarna verder in door hun geroep aan te vullen met de verhelderende mededeling : ".... een SPIIIIIN!!!" Uit het gebruikte stemvolume, de intensiteit en langgerektheid van hun hulpkreet, de paniekerige vibratie en dergelijke, zou je kunnen afleiden dat het beestje ongeveer de afmetingen heeft van een kinderhand of zo. Niets is echter minder waar! Zelfs voor een spinnetje dat je met moeite met het blote oog kan waarnemen, wordt een beroep gedaan op de drastische aanpak van mamalief... Tja, ik zeg maar niets, immers, op die manier kan ik in hun ogen tenminste af en toe nog eens een heuse "heldin" zijn :-))

Spijtig genoeg is dat (voor mij toch wel vleiende) beeld van "ons mama is stoer" afgelopen zomer compleet om zeep geholpen! Terwijl ik al zingend het gras aan het afrijden was (dat gezang dient om mezelf de indruk te geven dat ik met een aangename klus bezig ben!), zat ik met mijn hoofd ineens in een heel erg plakkerig spinneweb gevangen. "EIIIIIKEEEES"..... klonk toen heel erg luid door de buurt.

(Deze foto geeft een impressie van het effect dat spinnen hebben op mijn mimiek! Wat je in mijn ogen ziet, is dus geen be- of verwondering maar puur afgrijzen!!)

Op het moment dat ik besefte dat het heel goed mogelijk was dat de bewoner (én ontwerper) van dat web (dat ik net volledig naar de vaantjes had geholpen) een alternatieve schuilplaats had gevonden in mijn haar, begon mijn lichaam als vanzelf heel erg spastische bewegingen te maken. Zij die er op stonden te kijken, kregen het vermoeden dat ik met één of andere regendans bezig was -al konden ze dat niet goed plaatsen, want wie vraagt er nu om regen wanneer je net het gras aan het afrijden bent (alhoewel dat natuurlijk een hele goede -én verantwoorde- reden zou zijn om die werkzaamheden te staken!) Toen mijn "publiek" doorkreeg dat ik een intens gevecht op leven en dood aan het leveren was met een al dan niet aanwezige spin, barstten zij gezamenlijk en spontaan (en heel onsympathiek) uit in een allesbehalve begripvolle lachbui... :-(

Géén koene ridder die zijn jonkvrouwe ter hulp snelde....
Géén meelevende kindertjes die hun mama alleen maar wilden "redden"....

In wat voor een wrede wereld leef ik???

Dat wonderlijke hart...

2006-03-30T13:07:00.000+02:00

Alle mensen hebben er één... Maar over het algemeen worden we ons hart niet echt "gewaar". Het klopt, het pompt, het zwoegt soms zelfs, maar wij blijven daar tamelijk onverstoord onder. Tot het op de één of andere manier zijn bestaan kenbaar maakt... En dan ineens, beseffen we door en door hoe belangrijk het eigenlijk is, hoe afhankelijk we zijn van een goed functioneren ervan, hoe "hard" (!!) we dat dierbare hart eigenlijk nodig hebben.

Waarom vindt ons hart het af en toe nodig ons te herinneren aan zijn bestaan?? Gaan we er misschien te onzorgvuldig mee om? Vinden we het allemaal té vanzelfsprekend? Krijgen we een waarschuwing? Of eerder een liefdevol duwtje in de goede richting?

Ons hart beschikt over een heel arsenaal "middeltjes" om onze aandacht te vangen...

zo kan het ineens beginnen "fladderen" in onze borstkas (zenuwachtig? te veel stress? verliefd misschien?)
of het lijkt ineens samen te krimpen (welk verdriet wil zich kenbaar maken?)
soms "steekt" het een beetje (of een beetje veel!) en dat voelt aan alsof iemand het met een mes aan het "bewerken" is (wie heeft je pijn gedaan? of wie heb je zélf pijn gedaan?)
en dan kan het ineens zijn eigen "beat" omhoog drijven, alsof het elk moment uit je borstkas wil springen (opgewonden over iets? kwaad? of gewoon heel erg bang misschien?)

Je hart is heel erg slim... Je kan het onmogelijk om de tuin leiden! Het registreert elke emotie en houdt deze vast tot jij bereid bent het tot je bewustzijn toe te laten. Wees lief en begripvol voor je hart want het heeft een zware (levenslange) taak uit te voeren : het moet onthouden wie je bent en wat je voelt, het moet je dat op tijd en stond laten weten (steeds sterkere signalen uitzendend wanneer jij blind en doof wenst te blijven!) en het krijgt daar zelden de nodige waardering voor!

Wat een ondankbare job.... ;-)

De -talrijke- geneugten van "uitgaan"!!

2006-03-29T15:37:00.000+02:00

Is uitgaan gewoon een pintje gaan drinken?
Of is het eens flink uit de bol kunnen gaan (in één of andere discotheek)??
Of gaat het erom eens "onder de mensen" te zijn?

Neen, dat is niet waar het om gaat bij mij... Uitgaan is mezelf "trakteren" op zoveel meer dan dat!!

Het is bijvoorbeeld de Kerstman tegenkomen, en daardoor bevestigd zien dat hij wel degelijk bestaat! (ik ben dus niet naiëf wanneer ik verwachtingsvol uitkijk naar wat hij me nu weer zal brengen)

Het is mezelf een exotische, verraderlijke cocktail cadeau doen (en er twéé krijgen voor de prijs van één - happy hour nietwaar) zodat ik kan dromen van zuiderse oorden en in mijn fantasie allerlei "wilde" avonturen beleef (al gebiedt de eerlijkheid mij om toe te geven dat deze foto genomen werd toen ik mij effectief in een zuiders oord -namelijk Kreta- bevond) :-)

Het is mezelf "vermommen" om anderen te verrassen of in verwarring te brengen (is het nu Kerstman of Kerstvrouw???) ...

... of me laten verrassen en duidelijk héél erg in verwarring laten brengen door de "vermomming" (?) van anderen!! ;-)

Het is genieten van de "zotheid" van dochterlief, hier in het gezelschap van haar geliefde bloemkool :-))

En soms kom je dus gewoon een heel liefdevol
mens tegen die je zomaar geeft wat je op dat moment hard nodig hebt : een warme omhelzing, even heel dichtbij...

En hiermee is dus weerom eens bewezen : het leven kan heel erg mooi zijn!!

"Als ik terug kon...."

2006-03-29T12:50:00.000+02:00

Als ik terug kon in de tijd

niet voor eeuwig maar voor even

dan werd ik weer dat kind

zo van een jaar of zeven

Ik zou een boomhut bouwen

in een bos heel ver van hier

niet te groot en heel erg knus

met een plaatsje voor ieder dier

Buiten spelen, ik en de natuur

vrienden worden als het kan

het water, de lucht, de bomen, het mos

ik zou hen allemaal kennen dan

Vergeten wie ik geworden was

geen visite, neen, heel alleen

ontdekken wie ik van binnen ben

geen leugen erkennen, niet één

Dan zou ik vinden

wat ooit verloren ging

't geloof, 't vertrouwen dat God bestaat

en mij nooit of nooit verlaat

Als ik terug kon in de tijd

niet voor lang maar toch wel even

dan wist ik voor eeuwig en altijd

ik heb een trouwe vriend, voor 't leven

Verstand en gevoel

2006-03-28T15:44:00.000+02:00

Als het erom gaat te bepalen of iets "juist" of "goed" is, hoe ga je dan te werk??

Ik ontdekte dat er wat dat betreft, op zijn minst twee verschillende categorieën mensen zijn.

Mensen die een onvoorwaardelijk vertrouwen hebben in hun eigen gevoelens, geven op die vraag het volgende antwoord : "Ik weet dat omdat ik het VOEL!" Het vertrouwen in zichzelf (hun gevoel) zorgt ervoor dat ze niet twijfelen aan "de waarheid" die vanuit hun eigen binnenste (intuïtie?) opborrelt!!
En dan heb je de andere categorie mensen die zullen antwoorden met "Ik weet het omdat ik het wéét". Zij lijken een onvoorwaardelijk vertrouwen te stellen in de "wijsheid" van hun verstand en hun eigen denkprocessen. Zij nemen aan dat alleen een "objectieve" (??) kijk op de dingen er kan voor zorgen dat je dichter bij de waarheid komt.

Vermits mijn eigen intuïtie zich jarenlang ergens op een (schijnbaar) onbereikbare -want voor mij blijkbaar onvindbare- plaats "schuilhield", had ik eigenlijk geen andere keus dan te "varen" op het kompas van mijn brein. Mijn vertrouwen in de capaciteiten van "this precious thing called mind" werd echter gaandeweg steeds maar kleiner, omdat ik de ene "aanvaring" na de andere had. Maar mijn schip moest wel eerst heel wat averij oplopen, vooraleer ik kon toegeven dat ik misschien beter een andere "kapitein" aan het roer van mijn levensboot liet plaatsnemen... Hoe zeer mijn eigen dierbare verstand mij ook nog de indruk wilde geven heel erg "verstandig" te zijn, ik kon dat uiteindelijk niet meer zo goed geloven ... :-)

En dus bevond ik mij een tijdje "tusen wal en schip"... Het vertrouwen in mijn eigen "gezonde verstand" (was dit trouwens ooit écht gezond geweest??) lekte gestaag weg -ik kon het niet meer ervaren als een betrouwbaar kompas dat me hoe dan ook wel zou brengen waar ik wilde zijn-, terwijl ik niet echt iets anders ter beschikking had waarop ik dan wél kon vertrouwen.

Tot ik ondervond dat het gebrek aan contact met mijn intuïtie (dat diepe innerlijke gevoel van WETEN) te wijten was aan het simpele (alhoewel!) feit dat er een heleboel emoties rondhingen, als een ondoordringbaar lijkende, dikke mist... En hoe meer ik die emoties toeliet tot mijn bewustzijn, ze aanvaardde als gevolgen van bepaalde (eerdere) ervaringen, hoe meer de mist optrok en hoe dichter ik mijn eigen intuïtie naderde.

Een onverwacht, doch aangenaam "effect" van dit proces, was dat mijn "verstand" alsmaar gezonder leek te worden. Het werd niet meer gestuurd door ongekende, diep verborgen levende emoties die het in de war brachten, of om de tuin leidden, maar kon steeds beter met een écht objectieve (tegelijk begripvolle én relativerende) blik naar de wereld rondom mij kijken. Door het roer van mijn levensboot in handen te geven van mijn intuïtie, werden mijn denkprocessen zuiverder. Want de nieuwe kapitein had via allerhande wijze lessen mijn verstand stap voor stap "omgetoverd" van een verwarde, twijfelende en angstige bestuurder tot een volgzame "scheepsmaat" die bereid en in staat is om vol vertrouwen de orders van zijn "meester" op te volgen....

Mijn verstand voelt niet meer de neiging om mij te overtuigen van het feit hoe "verstandig" het wel is, hoe veel het wéét en kent... Het heeft zijn strijd om de macht opgegeven, en werkt nu in harmonie samen met mijn gevoel. Waarvoor dank.. ;-)

"Ik zie mij graag...", of dat probeer ik althans! :-)

2006-03-27T07:02:00.000+02:00

Jaja, dat lezen jullie correct... Hier is geen zetduiveltje aan het werk geweest of zo. Met deze titel wil ik natuurlijk niet zeggen dat ik jullie, mijn trouwe schare fans (laat mij in mijn waan alsjeblieft!) ;-) niet graag zou zien, integendeel. Ten eerste voel ik een soort "universele" liefde voor de mensheid in het algemeen (we zijn soortgenoten nietwaar?); dan koester ik ook nog een iets persoonlijker liefde voor een groot aantal mensen; dat graag zien verdiept zich nog een beetje wanneer het om mijn familie gaat en mijn kinderen wonen sowieso op een "permanente" manier in mijn hart. Maar ik wilde mezelf met deze titel een beetje een hart onder de riem (of een riem onder het hart?) steken, vandaar!

Eerlijk gezegd, stelde ik mij vroeger niet echt vragen (of toch geen serieuze) bij dit fenomeen. Liefde was iets wat je gaf aan anderen en wat je al dan niet terugkreeg, en dat leek mij voldoende "uitleg". Omwille van bepaalde voor mij onbegrijpelijke -en dus moeilijk verteerbare- ervaringen, werd ik haast verplicht om toch maar eens wat dieper te graven als ik antwoorden wilde vinden op bepaalde vragen die na verloop van tijd niet meer konden ontweken worden (ja, soms kan het leven zélf een echte "dwingeland" zijn) .... En op die manier belandde ik dus bij het onderwerp "liefde voor jezelf"! (zij die wel enige interesse voelen opkomen voor het volledige verhaal (= mijn "ontdekkingstocht") zullen nog wat geduld moeten opbrengen tot mijn (levenservaringen)-boek gepubliceerd is!) In het kort komt het erop neer dat de manier waarop je de liefde in je leven -dus zogezegd "buiten" jezelf- ervaart, niet kan losgekoppeld worden van de manier waarop je van jezelf houdt. Deze twee zijn als het ware "recht evenredig" aan elkaar...

Ik wil wel eventjes benadrukken dat het niet over "verliefdheid" gaat. Oprechte liefde heeft immers niets te maken met blind (willen) zijn. Van jezelf (proberen) houden op die manier zal bitter weinig aarde aan de dijk brengen, want er wacht je slechts het lot van Narcissus (je weet wel, verdrinken in je eigen "spiegelbeeld"). Ik heb het evenmin over het soort "vergoeilijkende" (= te zachte) liefde (?) die er slechts toe neigt het zwakke in onszelf en/of anderen goed te praten, te negeren, te verdraaien, of er "excuses" of uitvluchten voor te verzinnen. Ik heb het ook niet over die pijnlijk confronterende (= té harde) liefde (?) die er vooral op uit lijkt te zijn onszelf en/of anderen te veroordelen, op fouten te wijzen, in een bepaalde richting te manipuleren. Neen, ik heb het alleen maar over "emotioneel volwassen" liefde; dat soort liefde waarnaar we allemaal wel verlangen omwille van de typische eigenschappen ervan : ze voelt warm aan, brengt begrip en geduld op, accepteert maar is niet blind voor wie we écht zijn. Ook al vindt deze liefde dat we oké zijn zoals we op elk moment zijn, dat betekent niet dat ze ons persé wil doen geloven dat we "er al zijn" en dat we dus rustig achterover kunnen leunen en alleen maar stil genieten (we zijn nog niet dood hé). Neen, ze wil ons steeds met zachte doch sterke "hand" leiden naar een plaats waar we ons nog beter zullen voelen. Dat soort liefde brengt ons in hoogsteigen "persoon" naar een plek waar ze nog duidelijker voelbaar is. Eigenlijk voert de liefde ons dus steeds dichter tot zichzelf; liefde is tegelijk het doel én de weg! En ik vermoed dat er geen echte eindbestemming is wanneer het gaat om de omvang, de diepte, de intensiteit en de hoeveelheid van de liefde....

Ik ontdekte dat dit soort liefde inderdaad altijd beschikbaar is (in wederzijdsheid zelfs) maar dat het effectief ervaren ervan afhankelijk is van de manier waarop je jezelf graag ziet.

En daar wrong het schoentje natuurlijk...

Want als ik de "naakte feiten" er eens op nasloeg, dan moest ik toch toegeven dat ik niet direct mijn eigen beste vriendin kon genoemd worden!

Een paar voorbeelden misschien??

Zo gaf ik mezelf regelmatig de volgende "troetelnaampjes" : "kieken dat ge zijt", "gij kalf!", "dwaze geit" (inderdaad, de hele boerderij-meute kwam om beurt aan bod !)

Als ik weer eens één of andere "stommiteit" had uitgehaald (volgens mijn eigen normen dus) dan kon ik me wel een halve dag bezig houden met mezelf erom te veroordelen en mezelf de huid vol te schelden (bij wijze van spreken dan, want -zoals ik eerder al vermeldde- ik werd heel degelijk opgevoed en mijn vloek-woordenschat is daardoor tamelijk beperkt) Jaja, ik kan héél aangenaam gezelschap zijn voor mezelf... ;-)

Als een echte "speurneus" kon ik me verdiepen in het opsporen van allerlei "tekortkomingen" die dan dringend ("liefst nog voor morgen als het effe kan"!) moesten "verholpen" worden. En raar maar waar, hoe harder je zoekt, hoe méér je vindt... (Gelukkig geldt dat ook in de omgekeerde richting!)

Iets niet kunnen wat ik eigenlijk MOEST kunnen (volgens mijn eigen innerlijke Mijnheertje Perfectionist dan), was een grote ramp. "Werk aan de winkel, ga dus maar vlug aan de slag". Voor mij alleen maar nog een bewijs van het feit dat ik duidelijk "niet goed genoeg" was en om die reden dus geen liefde "verdiende"...

En dan was ik verwonderd dat ik net hetzelfde "ontving" van de buitenwereld als datgene wat ik mezelf "gaf"?? Hoeveel begrip, medeleven, warmte en affectie ik ook nog mocht geven aan anderen, zolang ik het niet aan mezelf kon of durfde geven, kwam het evenmin naar mij terug. Het leven is als een boomerang... Je houding en gedrag naar jezelf toe, zal je zien "terugkomen" vanuit de wereld rondom jou (én ervaren in je eigen binnenste); je houding en gedrag naar anderen toe, zal ook op één of andere manier bij jou terecht komen! Want

"Wat je zaait, zal je oogsten"

Het leven geeft ieder van ons de nodige (dagdagelijkse) "lessen in liefde"... De wereld is inderdaad één grote spiegel! We moeten wel bereid zijn om er in te kijken, met wijdopen ogen vol be- en verwondering... Wie heeft dat systeem toch zo perfect in elkaar gestoken?

Zo gewoon...

2006-03-26T13:54:00.000+02:00

Iets waarmee ik absoluut niet akkoord kan gaan, is de uitspraak "Doe maar gewoon, dat is al gek genoeg".... Gewoon doen vind ik soms veel te gewoon, en dat neigt dan al vlug naar "saai"! En neen, dank u wel, zo wil ik niet naar mezelf, de anderen of de wereld kijken.
Dus, breek uit de sleur en doe eens heel ONgewoon ;-)

Heb je al even stilgestaan bij al die "gewoontes" die, zonder dat je het echt beseft, je leven toch (alleszins voor een deel) bepalen? Doe anders gewoon (hihi) eens één van de volgende testjes :

trek je kleren eens niet aan zoals je het gewend ben, maar hanteer een compleet andere volgorde
volg eens een andere route wanneer je naar je werk rijdt (ik ontdekte bijvoorbeeld hoe ànders alles eruit ziet als ik, vanuit een andere richting komend, mijn oprit oprijd)
begroet je huisgenoten eens op een heel andere manier dan hoe je het normaal gezien doet

En, hoe voelt dat? Op zijn minst toch een beetje "raar" neem ik aan? Ik hoor natuurlijk de "slimmeriken" al direct allerlei argumenten aanvoeren...

gewoonten maken het leven een stuk gemakkelijker
je wint alleen maar tijd als je iets op steeds dezelfde wijze doet
gewoonten geven je houvast
....

En dat is allemaal heel erg waar!! Maar er schuilt (allicht) een dikke vette adder onder het gras... :-) Want voor je het weet, ben je een beetje "vastgeroest" en overweeg je niet eens meer om iets te veranderen, om wat "beweging" te brengen in je leven. Hoe ouder je wordt, hoe minder evident het is om te "breken" met wat als een tweede natuur aanvoelt (en waar is die eerste natuur ondertussen naartoe?) Je routineuze gedrag zorgt ervoor dat je herkenbaar blijft (zowel voor jezelf als naar anderen toe), dat alles vertrouwd en veilig aanvoelt, dat de dingen je tamelijk vlot afgaan... Maar mensen toch, wat dan met het avontuurlijke, het verrassende, het kinderlijk spontane??

Om dus een beetje "gekte" in je leven te brengen (en op die manier een bijdrage te leveren tot een fleuriger wereld!), volgen hier enkele tips :

Wanneer je de volgende keer op stap gaat (alleen of met vrienden of zo), neem dan gewoon eens een bloemkool mee (dit mag eventueel ook een andere groente zijn). Mijn oudste dochter is je wat deze tip betreft al voorgegaan en zij kan dus getuigen dat het een "ongewone" ervaring geworden is. De voorwaarde is wel dat deze groente je de ganse tijd "vergezelt" en dat je hem (haar?) de nodige aandacht geeft. En dat op zijn beurt, zorgt er blijkbaar automatisch voor dat je zélf ook wel de aandacht trekt... ;-)
Neem je voor om gedurende een vol uur met een brede lach op je gezicht rond te lopen die door niets of niemand kan "beïnvloed" worden. Dit is natuulijk pas echt plezant wanneer anderen daar kunnen van meegenieten (al kan het effect ervan ook al ervaren worden wanneer je voor een spiegel gaat staan!)
Als de telefoon gaat, zeg dan niet gewoon maar "hallo, met ....." als je opneemt, maar verzin eens iets anders. Zoals bijvoorbeeld "goede middag, Bloemen en Planten Vergeet-mij-nietje, wat kan ik voor u doen?" De eventuele kriebels in je buik die je op dat moment voelt opkomen, dien je als "aangenaam" te definiëren ;-)
Ik ben er zeker van dat je zélf nog vanalles kan verzinnen als je er maar even de tijd voor neemt...

't Is heel erg spijtig maar helaas, ik weet nu al dat velen de moed niet zullen vinden om deze gouden tips effectief in de praktijk van alle dag toe te passen. Ik hoor de stem van hun zwaarwichtige ego tot hier...

"Ik wil me niet belachelijk maken zulle!"
"Stel dat ik mijn baas (buurvrouw/lerares van mijn zoon/...) tegenkom?"
"Ik ben al lang geen kind meer hoor" (toch wel, maar het werd "verbannen" en mag niet meer meespelen in je leven...)
"Ik wil mijn imago (autoritair, serieus, belangrijk, ...) niet om zeep helpen nietwaar"

Wanneer je (bange, onzekere, twijfelende) ego als een obstakel voor je (speelse, avontuurlijke, spontane en moedige) ziel gaat staan, spreek dan de volgende magische zin uit (minstens driemaal achter elkaar en op een tamelijk "bezwerende" manier)

"Wie niet waagt, niet wint"

Diep van binnen....

2006-03-24T14:50:00.000+01:00

Had ik maar een kristallen bol

waarin ik naar believen kijken kon

ik zou dan alles weten

en geen twijfel voelen nu en dan

Een kristallen bol steeds bij de hand

wanneer ik dringend weten wil

of ik dit moet doen of eerder dat

en dan het antwoord gewoon lezen kan

Een zeer betrouwbare kristallen bol

die zich nooit of nooit vergist

en mij op het pad houdt

naar liefde en geluk, een leven lang

Met zo'n bol onder mijn arm

zou ik luchtig door het leven gaan

Wat kan mij gebeuren?

Ik weet toch alles dan...

Wat ik zocht, heb ik gevonden

en ook altijd al gehad

die bol zit hier diep van binnen

maar noemt zichzelf dus "ziel"

Geen voorspelling op lange termijn

neen, gewoon van moment tot moment

word ik continu geleid

als ik maar luisteren wil...

Leven met mezelf...

2006-03-22T15:02:00.000+01:00

... allesbehalve een lachertje!!
Er is geen ontkomen aan... Waar ik ook ga, waar ik ook sta, wat ik ook doe of laat, altijd maar weer ben ik in het gezelschap van mezelf! Dit zou een zeer aangenaam iets kunnen zijn, mocht ik mezelf voortdurend ervaren als een positief wezen, stralend van energie, steeds wel- en blijgezind, moedig en doortastend, vol begrip, geduld en liefde, zonder zwak- of "zwart"heden, met een oneindig en onwankelbaar vertrouwen in mezelf, de wereld, de "anderen".... Helaas, helaas, té vaak kom ik een totaal andere Tine tegen binnenin mezelf! Als ik heel eerlijk wil zijn, moet ik zelfs toegeven dat ik maar al te vaak met een HELEBOEL andere Tineke's geconfronteerd word! Gelukkig blijf ik me wel degelijk continu bewust van wie (= welke Tine) er op elk moment het "roer" in handen heeft, waardoor ik de vrees dat ik eventueel aan het "meervoudige-persoonlijkheid-syndroom" lijd, met wortel en tak heb kunnen uitroeien ;-)

Dus..., met mezelf op stap zijn door het leven (en zoals je weet, is er geen alternatief!) heeft soms meer weg van een (avontuurlijke??) reis met een bende jengelende kleuters, een meute opstandige pubers én daarbovenop een verzameling onzekere, twijfelende adolescenten. Je zou voor minder op de vlucht slaan (liefst naar een andere planeet!) Gelukkig bevinden er zich ook enkele relativerende, verdraagzame, geduldige "volwassenen" in het gezelschap, ik had er anders al lang de brui aan gegeven denk ik :-)

U weze dus gewaarschuwd... Wanneer "mezelf leren kennen" ook op JOUW lijstje van "things-to-do" staat (misschien wel tamelijk bovenaan?), hou er dan rekening mee dat het daarbij dus duidelijk niet om slechts één persoon gaat. Je zal een MASSA mensen leren kennen (van "klein" naar "iets groter" over "bijna volwassen" tot "volwassen") en niet elke ontmoeting zal je met vreugde en trots vervullen! Maar met een heleboel geduld en liefde kom je sowieso al een heel eind. Uiteindelijk blijkt immers dat deze sub-persoonlijkheden allemaal slechts één behoefte hebben, namelijk "graag gezien worden"... En geef toe, dat is toch alleen maar zeer vertederend?? :-))

Familie

2006-03-22T02:29:00.000+01:00

Jaja, familie... Het is een gegeven waarover ik regelmatig eens "brainstorm" met mezelf (ik noem dat filosoferen!) omdat het iets complex is, ook al lijkt het een tamelijk eenvoudigl iets! Sommige mensen benoem je als "familie" omdat ze dat simpel weg ZIJN; anderen geef je een ander "etiket" omdat ze dus duidelijk géén familie zijn. Wat valt er voor de rest nog te weten of te kennen of te onderzoeken??

Maar..., aangezien "yours truly" (ik zie op dit moment een grote glimlach verschijnen op het gezicht van degenen die me van dichtbij kennen!!) een vasthoudende "onderzoekster" is op het terrein van leven en liefde, mag het voor mij allemaal zo simpel niet zijn... Ik wil bepaalde onderwerpen tot op de bodem "uitspitten" nietwaar!

Neem nu het feit dat sommige mensen het zonder familie moeten doen, terwijl anderen er wel ergens wat rondlopen hebben maar er zich bijvoorbeeld niet echt voor interesseren; weer anderen hebben blijkbaar de indruk niet echt ZONDER hun familie te kunnen leven; nog eens een heleboel anderen hebben een massa familieleden maar gaan daar heel "los" mee om ("we zien wel wanneer we elkaar zien"); en dan is er ook nog een deel mensen die al het mogelijke zouden doen om hun 'eigenste' familie te ontlopen... Je ziet, voldoende "stof" om eens even bij stil te staan hé...

Want ik vraag me dan natuurlijk direct af "waarom?" Er zijn zoveel verschillende mogelijkheden, dus waarom bevind ik mij juist in deze bepaalde "familie-situatie"??

Ik beperk mij hier eventjes tot "het gezin van oorsprong", en heb het dus niet over mijn kinderen -dat is duidelijk een categorie apart :-). Ook mijn ouders, tantes, nonkels, nichten, neven, grootouders en dergelijke laat ik op dit moment even buiten beschouwing. Het gegeven "broers en zussen" is op zich al uitgebreid genoeg vind ik ;-)

Dat het allemaal met liefde te maken heeft, dat besef ik al langer dan vandaag. Maar dat er een (diepere) betekenis verborgen ligt -vér voorbij het simpele biologische gegeven- in het feit dat juist DIE mensen als het ware "verbonden" zijn met mij, is iets wat pas na lange tijd echt tot mij doordrong. Tot dan schreef ik gemakkelijker alles gewoon aan "toeval" toe... "Ja, ik heb 4 zussen en één broer, so what? Dat is toch maar gewoon hoe het IS... Mijn ouders wilden blijkbaar een groot gezin hé!"

Maar op een bepaald moment in mijn leven begon ik te beseffen dat niets eigenlijk "zomaar" gebeurt, dat niets eigenlijk zonder zin of bedoeling plaatsvindt, in niemands leven trouwens. En toen rezen er als vanzelf enkele vragen op... Waarom zijn juist DIE mensen in mijn leven? Waarom zijn het juist dié mensen die me als klein kind, als kleuter, als puber en/of als adolescent hebben gekend? Waarom blijf ik hoe dan ook, wat ik zélf ook nog zou mogen "willen" of "doen", voor de rest van mijn leven verbonden met juist deze mensen -hoe "ver" (effectief of gevoelsmatig) we ook nog van elkaar verwijderd mogen zijn? Ik heb daar maar één mogelijk (voor mij verklarend) antwoord op gevonden : zij zijn in mijn leven omdat ze er een functie in hebben!

Dat is daarom nog niet altijd aangenaam, soms zelfs integendeel... Want "familie" heeft van nature de neiging om

te confronteren ("wij kennen je hoor!")
je een spiegel voor te houden ("wij komen uit hetzelfde 'nest' hé")
allerlei "beelden" over jou te koesteren waartegen je weerloos bent (hoe hard je ook probeert je daartegen te verzetten, vergeet niet dat zij er rotsvast van overtuigd zijn jou door en door te kennen; tenslotte "weten" ze nog maar al te goed wie je was als kleuter en/of puber!)
je te "helpen" herinneren aan je negatieve kantjes en je zwakheden ("weet je nog toen...")

Gelukkig heeft deze "medaille" ook een keerzijde. Want je familie heeft blijkbaar evengoed de neiging om

je te accepteren zoals je bent ("wij kennen je hoor")
je hoe dan ook en ondanks alles toch graag te zien ("wij komen uit hetzelfde nest hé")
eens te glimlachen en de schouders op te halen als je je weer eens "raar" of "tegendraads" gedraagt (tenslotte hebben ze je gekend toen je een kleuter en/of puber was)
je te "helpen" herinneren aan je mooie eigenschappen en je sterkte ("weet je nog toen...")

Dankzij dit besef, kan ik ondertussen veel gemakkelijker blij en dankbaar zijn voor het feit dat ik zussen en een broer "heb"... Want ik weet nu dat ik graag gezien word. Zelfs al voelt het soms zo niet aan (wanneer ze "handelen" vanuit de eerst genoemde functie!), toch ben ik op zulke momenten steeds meer bereid (en daarom in staat) om in te zien dat zij het alleen maar goed bedoelen. Want juist omdat zij mijn familie zijn, ben ik automatisch HUN familie hé... ;-)

Het zou geen kwaad kunnen als ik af en toe wat meer liet merken dat ik mijn familie als waardevol ervaar in mijn leven hé? Misschien kan ik dit opnemen in mijn lijst van "goede voornemens"... ;-)

Liefde en verlangen

2006-03-21T19:45:00.000+01:00

Soms vraag ik me af hoeveel leden de "club" telt waartoe ik zélf al mijn hele leven behoor... Het is echter onmogelijk om dat te weten te komen omdat er geen "ledenkaarten" uitgereikt worden; je kan je niet ergens inschrijven of laten registreren; de "stand" wordt nergens en door niemand bijgehouden!

Toch geloof ik dat we met velen zijn, dat we elkaar regelmatig tegenkomen (al beseffen we dat misschien niet), dat we elkaar af en toe zelfs herkennen (zij het op een ietwat subtiel niveau). Onze club heeft gelukkig wel een naam (wat natuurlijk heel erg handig is wanneer je tracht uit te zoeken of je er al dan niet deel WIL van uitmaken!) en die luidt als volgt:

"LIEFDE IS HET ALLERBELANGRIJKSTE"

Ik kwam al vaak mensen tegen die niet geloven in onze "visie", die niet akkoord kunnen of willen gaan met het inhoudelijke aspect ervan. Zij zijn veel liever lid van een andere club... Dat is hun goed recht hoor, ik respecteer ieders keuze wat dat betreft, maar zélf voel ik me eigenlijk alleen maar "thuis" in mijn club. Misschien moeten we ze allemaal wel één voor één eens "uitproberen", er een tijdje lid van zijn, vooraleer we echt weten waar we ons het meest thuis voelen? Je kan daarvoor bijvoorbeeld terecht in de volgende verenigingen :

"Geld is alles"
"Op naar succes" (onderverdeeld in verschillende sub-verenigingen, naargelang persoonlijke voorkeur zoals "Succes bij het andere geslacht" of "Succes op professioneel vlak" en andere)
"Hoe meer materiële welvaart, hoe beter"
"Verlang niets en vind eindelijk rust"
"Je uiterlijk bepaalt je leven"
"Gezondheid is het hoogste goed"
...

Ik heb ze natuurlijk niet allemaal bezocht -zo heel erg oud ben ik nu ook weer niet ;-) maar zo lang ik niet echt wist (omdat ik het blijkbaar "vergeten" was) welke vereniging me het meest aansprak, kon je me toch regelmatig terugvinden in één van de bovenvermelde clubs.

Liefde is inderdaad een raar fenomeen.... We hebben het allemaal nodig en verlangen er dus naar (ik hoop toch dat iedereen op zijn minst dit gegeven wil erkennen?) maar we beseffen op een bepaalde manier maar al te goed dat het iets is wat niet afgedwongen kan worden. En dat is blijkbaar voldoende voor ons om een beetje (of soms zelfs heel veel) ANGST te voelen... Dat leidt blijkbaar op zijn beurt tot de drang om een bepaalde keuze te maken :

ofwel weigeren we om onze behoefte te erkennen en "vechten" er dus tegen (of ontkennen, negeren of onderdrukken deze, wat natuurlijk op hetzelfde neerkomt)
ofwel geven we onszelf het recht op dit (meer dan natuurlijke en zeer menselijke) verlangen en volgen we de richting waarin dit verlangen ons stuurt

Ik heb ontdekt dat wanneer ik de 2de optie kies, dit eigenlijk inhoudt dat ik mezelf respecteer en mezelf aanvaard. En dat zorgt er blijkbaar automatisch voor dat ik liefde VOEL voor mezelf. Niet op een narcistische of egocentrische manier, maar met warmte en begrip... En ik ondervind dat mijn hart daar heel wel bij vaart...

Geef toe, ken jij iets anders op deze wereld wat eenzelfde werking heeft als de liefde? Iets wat je hart verwarmt, je blij maakt, je kan genezen en helen, je troost biedt, je eenzaamheid verdrijft, je het gevoel geeft dat je belangrijk en de moeite waard bent, iets wat ervoor zorgt dat het niet geeft waar je je bevindt, iets wat je aantrekkelijk maakt en je doet stralen en nog zo veel meer dan dit alles? Zo ja, laat het me dan alsjeblieft weten... ;-) Ik kan maar wijzer worden hé!

"Therapeutische" woede

2006-03-20T07:06:00.000+01:00

Woede is energie, dat zal niemand ontkennen, en dat wist IK zelfs ;-) Wat ik echter niet besefte, was dat opgekropte (niet eerder geuite) woede ervoor zorgt dat je eigen energie als het ware stopt met "stromen". Enfin, dat weet ik ondertussen dus wél, en zoals gewoonlijk heb ik deze wijsheid eerst persoonlijk "mogen" ervaren. Tja, je moet weten dat ik een nogal eigenwijs iemand ben die vooral geloof hecht aan wat waar is VOOR MIJ (al denk ik dat iederéén dit criterium voor zichzelf hanteert, maar misschien weet niet iedereen dat?)

Naast eigenwijsheid heb ik natuurlijk nog andere typische (zeer aantrekkelijke) kenmerken en één daarvan is dat ik iemand ben die niet vlug kwaad wordt. Maar eens men voldoende keren een bepaalde grens heeft overschreden (die ik dus zélf blijkbaar niet zo goed weet liggen, want anders zou één "overschrijding" al een reactie veroorzaken!), transformeer ik in een "vrouwspersoon" die me tamelijk vreemd is ("ben ik dat??") Edoch, aangezien ik mateloos geboeid ben door mijn eigen proces van zelfkennis, laat ik me door deze confrontatie met "een andere kant van mezelf" niet direct uit het lood slaan, ah neen ;-) Ik kom gewoon wat dichterbij om dit onbekende stukje "zelf" wat grondiger te bekijken (een kleine analyse nietwaar) om pas daarna een oordeel te vellen. Is dit iets wat de moeite waard is om te houden? Of zal ik juist integendeel de nodige moeite doen om dat specifieke stukje eigenheid iets minder "eigen" te maken en mij ervan te distantiëren?

Nu kan ik je misschien beter eerst op de hoogte brengen van het feit dat ik in de wedren voor de titel van "goed mens" persé alle pausen én tegelijk ook Moeder Theresa wilde voorbijsteken. Helaas, het heeft niet mogen zijn... :-(

Dus, wat woede betreft, kon ik mezelf nogal moeilijk associëren met zo'n gillend, roepend, schreeuwend, wild rond zich heen slaand wezen ("waar haal je die beelden toch vandaan Tine?") en om die reden leek het me meer aangewezen om tolerant, verdraagzaam, ruimdenkend, begripvol én natuurlijk heel vergevingsgezind te zijn. Dat waren mijn inziens toch erg nobele streefdoelen... Zo gedacht, dus zo geprobeerd ook dan hé! Ik loop nu al enkele decennia rond op deze aardbol en ik ben er zeker van dat er geen 5 mensen te vinden zijn die me ooit al eens echt kwaad hebben gezien (geef toe, dit is volgens mij een unicum!!).

Tot het allemaal een beetje teveel werd eigenlijk; tot ik bepaalde fysieke klachten kreeg waar geen (aannemelijke) diagnose kon "opgeplakt" worden; tot ik een soort allergische reactie vertoonde telkens ik het woord "verdraagzaamheid" hoorde of ergens tegenkwam ....

Achteraf gezien blijkt dus dat het leven mij eigenlijk bijzonder goed gezind was; het bood me immers keer op keer dezelfde lessen aan. Maar ik wist het allemaal zoveel beter! "Het is hier wel de bedoeling om "heilig" verklaard te worden hé, dus laat mij maar doen!" ;-)

Het heeft lang geduurd maar uiteindelijk heb ik toch "het licht" gezien. Mijn eigen recente ervaringen (inderdaad ja, op liefdesvlak - liefde kan toch zo'n onverbiddelijke leermeester zijn, vind je niet?) hebben mijn ogen doen opengaan. Pijnlijk, maar zéér verhelderend, dus :-( EN :-)

Omdat ik véél te lang véél te veel "geslikt" had, was de intensiteit van mijn woede niet min! Maar ik ben natuurlijk nog niet zo ver "afgedwaald" van het heilige pad dat ik dan maar gillend de straat op ren om tegen de eerste de beste onschuldige voorbijganger eens goed mijn gal te spuwen. Neen, ik ben en blijf een welopgevoed meisje en hanteer andere "middelen" om mijn frustraties kwijt te geraken.

Van mijn jongste dochter kreeg ik bijvoorbeeld voor mijn verjaardag een levensgroot "boksding" waarop ik me naar believen kan uitleven.
Een andere taktiek die ik ten zeerste kan aanbevelen, is een tennisracket ter hand nemen (dit kan eventueel ook een badminton- of squashracket zijn, maar die zijn natuurlijk minder stevig, toch iets om rekening mee te houden) en er dan lustig op los te slaan. Neen, natuurlijk niet op dierbare meubels -en ook je huisdier heeft hier niets mee te maken maar kan hoogstens de rol spelen van verwonderde "toeschouwer"- maar bij voorkeur op iets wat tegen een stootje kan en niet de intentie heeft om terug te slaan!
Wat ook kan bijdragen tot een lichter en luchtiger gevoel, is eens goed met de voeten stampen (verzamel voor die gelegenheid eerst alle matten in huis, dan kan je van de nood nog een deugd maken!)
Evenmin te versmaden, is het gebruik van je vuisten (ook in dit geval enkel richten naar levenloze voorwerpen). Hou er echter rekening mee dat je handen "attributen" zijn die je later nog nodig zal hebben... Het is echt niet de bedoeling om tot bloedens toe door te gaan (zelfs lichte schaafwonden zijn taboe!)
Eens goed roepen en tieren kan eveneens enorm deugd doen. Probeer het maar eens uit... Ga een ritje maken met je auto, zorg ervoor dat je raampjes potdicht zitten en brul mee met de motor (of maakt die van jou niet echt veel lawaai? Pech dan!)

Zoals ik dus al zei, blokkeert woede die er (om welke reden dan ook) NIET uitgelaten wordt, je energiekanaal, waardoor je je futloos en lamlendig voelt (zonder echt te weten hoe dat komt). Je begint je dan zo'n beetje als een wandelende (of zich voortslepende) patattenzak te voelen -al is mijn fantasie blijkbaar te beperkt om mij daar iets reëels bij voor te stellen; ik heb deze uitdrukking ook maar van "horen zeggen", vandaar...

Maar jongens, eens al die frustraties de vrije teugel hebben gekregen en je lichaam verlaten hebben (op een veilige manier zoals hierboven beschreven dus :-)), kan je als het ware de wereld aan! De energie stroomt met bakken tegelijk door AL je aders en spieren en cellen en dat gevoel is met niets te vergelijken!

De gouden raad van tante Tine??

Wees assertief voor je agressief wordt

de wereld -én jij- zullen er wel bij varen!

Als het kriebelt, moet je...

2006-03-20T03:36:00.000+01:00

... krabben, of sporten, of een zalfje smeren, of wat was het nu weer?

Het doet er niet toe WAT, maar één ding is zeker, als je lentekriebels voelt, moet je IETS doen. Meestal kruipt er nogal veel tijd in het "nadenkproces" over wat ik het LIEFST zou willen doen (ik kan urenlang allerlei plannen "smeden" bijvoorbeeld, de wildste eerst) en wanneer ik dan eindelijk besloten heb wat ik zal gaan doen, is het vaak niet meer de moeite om er aan te beginnen. Weet je wel, dochter komt thuis van school, vertelt haar "dag-verhaal", patatjes wachten om geschild te worden, etc. etc. Niet getreurd echter, morgen is er weer een dag waarop ik met frisse, vernieuwde moed kan zitten filosoferen over hoe ik die kriebels het best omzet in enige praktische activiteiten!

Zo heb je bijvoorbeeld mijn keukenplafond dat letterlijk "schreeuwt" om een laagje spiksplinternieuwe verf (al doe ik al meer dan een jaar alsof ik potdoof ben)
De berging is aan reorganisatie toe; het is allemaal niet zo erg "handig" daar (maar ik ben er ondertussen eigenlijk toch al aan gewend geraakt, dus why bother?)
De slaapkamer ja, dat is misschien een goed idee. Mijn kleerkast bevat "dingen" waarvan ik het bestaan waarschijnlijk al lang vergeten ben (alhoewel, Tine meisje, je wéét dat er ooit misschien nog een tijd komt dat je "retro" voor de dag wilt komen en dan komen die "dingen" misschien wel heel goed van pas. Dus neen, dan maar niet!)
Het buitenonderhoud komt nog niet in aanmerking; ik ben immers een tamelijk "kouwelijk" typetje en begeef mij alleen maar vrijwillig naar buiten wanneer ik de garantie heb dat ik langs alle kanten bestraald zal worden door zonneschijn.
Dan heb ik ook nog die immense logeerkamer (die ik twee lentes geleden helemaal leeg heb gemaakt omdat ik er "iets heel moois" wilde van maken!). Aangezien dit een uitstel-project is gebleken, ziet deze kamer er nog steeds hetzelfde uit : leeg en kaal en triestig. Dus ja, misschien zou ik mijn lentekriebels kunnen "omzetten" in de praktische energie die nodig is voor het opknappen van deze ruimte...

Maar laat ons dus eerst beginnen met het "verzamelproces".... De verfpotten, de borstels, wat krantenpapier en plastiekfolie (al ben ik een zeer proper meiske dat niet van "smossen" houdt, toch ben je maar beter op alles voorbereid) zal ik dus morgen eens allemaal "uitstallen", binnen mijn gezichtsveld, als aanmoediging zogezegd!

Alhoewel, daar valt me nu net te binnen dat er eerst wat "afschuurwerken" moeten gebeuren vooraleer ik met allerlei kleurtjes en zo kan beginnen experimenteren. En sorry, maar schuurpapier en ik, dat is niet direct de meest ideale combinatie... Ik zal dus nog wat extra dagen nodig hebben om me mentaal voor te bereiden op deze "lenteklus". Maar geen nood, ondertussen weet ik mezelf wel bezig te houden :-))

Schrijven in mijn blog lijkt me ook een nuttige activiteit... of niet? ;-)

Stel je even voor...

2006-03-17T12:19:00.000+01:00

Probeer eens eventjes stil te staan en je voor te stellen... : een wereld zonder muziek... Ik weet dat ik dit idee onmogelijk kan bevatten!!

Ik ben niet echt het "actieve type" wanneer het om de magische muziekwereld gaat (ik lever niet echt een reële bijdrage), maar ik beschouw mezelf alleszins wel als een zeer dankbare (zij het passieve) "ontvangster". En het mooie is dat dit mij niet kwalijk genomen wordt, integendeel, de muziek is er altijd wanneer ik het wil of nodig heb.

Eigenlijk is muziek zoiets als "de perfecte minnaar"...

In welke gemoedstoestand ik me ook bevind, muziek maalt daar niet om...
Naar welk "genre" ik ook verkies te luisteren, muziek kent geen jaloezie...
Hoeveel ik ook "consumeer" (gulzigheid nietwaar), muziek stopt nooit met geven...
Hoe vaak ik ook de stilte verkies, muziek zal er altijd zijn, wachtend op mij met oneindig geduld...
Hoe dikwijls ik ook nog de harmonie "verstoor" (door zélf mee te schreeuwen), muziek zal me alleen maar aanmoedigen..

De woorden "thank you for the music" zijn een levende waarheid voor mij (voelbaar in mijn hart iedere keer als ik naar muziek luister), maar ik zou evengoed "dankjewel" kunnen zeggen tegen alle muzikanten wereldwijd (hetgeen ik dus hierbij effectief doe : dank je Peter, Daithi, Kirill, Chris, en alle anderen die ik minder goed ken :-))

want het is door hen dat muziek de weg vindt naar ons hart en onze ziel
want het is hun talent om te creëren dat ervoor zorgt dat wij kunnen genieten
want het is dankzij hun bereidheid om te "delen" (opnemen, uitvoeren, optreden) dat we in staat zijn in contact te komen met onze eigen liefde voor muziek

Ik kan me heel gemakkelijk voorstellen dat muziek één van de middelen is die God (= het leven, want dat is volgens mij één en dezelfde "kracht") hanteert om zich kenbaar te maken aan ons... Dus elke keer dat ik me "geraakt" voel door een lied, probeer ik eraan te denken dat God mij op deze unieke manier het volgende laat weten :

"I just called to say I love you"...

Klein meisje wordt vrouw...

2006-03-14T07:47:00.000+01:00

Dit prachtige meisje zegt "mama" tegen mij, maar soms lijkt het alsof ZIJ degene is die mij een beetje "opvoeding" geeft ... ;-)

Annelien, soms staan we als twee vreemden tegenover elkaar en hangt er alleen maar een grote, ongemakkelijke stilte tussen ons, als een muur zonder venster om door te kijken!

soms praat ik terwijl jij niet wil horen...
soms ben ik bang terwijl jij alleen maar wilt "leven"...
soms wil ik jou alleen maar beschermen terwijl jij juist wilt ontdekken...

En dan vragen we ons beiden hetzelfde af... "Waar is de liefde? Waarom begrijpt ze mij niet?"
Gelukkig slagen we er meestal wel in om bruggen te bouwen en zo onze werelden met elkaar te verbinden... En de meest aangename, de belangrijkste brug, die we beiden maar al te graag bewandelen, is ons gevoel voor humor!
Laat ons vooral niet vergeten onszelf en elkaar eraan te herinneren dat we alleen maar bezig zijn om van alles over de liefde te weten te komen, zij het ieder op onze eigen manier...

Ik ben blij dat je mij de toestemming gaf (al was het met de nodige aarzeling hé?) om een stukje van je "werk" (waarmee jij je zo graag en vaak bezig houdt) op dit blog te "publiceren". Dit is mijn manier om je te tonen hoe trots ik ben op jou, mijn allerliefste 15 jarige dichteres...

Does it mean something...

I can't get you out of my mind

& it's you I always dream of

We both miss eachother so bad

& we were so deeply in love

- doesn't that mean something?

The day we met I couldn't help but staring

& you kept looking at me

I can only think about your smile

& about our beautiful history

- doesn't that mean something?

I can only remember the good times

& I forgot about the bad

We always laughed together

& we were never sad

- doesn't that mean something?

We keep talking about the memories

& about how happy we used to be

We keep going back into time

& talk about you and me

- doesn't that mean something?

I know what you are like

& what you like to do

I know all your bad sides

& somehow I still love you

- doesn't that mean EVERYTHING?

(Annelien - 26/07/05)

Special friends

One hug from you

makes my worst day

one of the best

it makes everything okay

One look from you

brings a smile on my face

it's something magical

takes me to a higher place

One kiss from you

makes me dream of one more

which I get the next day

it's what I wake up for

One conversation with you

is the reason I stay

you make me fall in love

with everything you say

You cause a special feeling

somewhere deep inside

a feeling that tells me

I've got nothing to hide

(Annelien - 16/08/05)

I love it...

I love it when you stare

when you notice I'm there

I love it when you smile

even only for a little while

then I know I crossed your mind

and I assume you think I'm kind

I love it when it's just me you see

love it when you can't stop looking at me

love it how you act crazy if you hear my name

how you think I could never feel the same

I love it when you treat me like a God

but when will you realize I'm not?

When will you know it's okay to talk and touch?

When will you know I like you just as much?

(Annelien - 18/08/05)

Mijn t-shirts worden ongeduldig...

2006-03-14T06:38:00.000+01:00

... en ik ook!

Ja, ik weet het, de lente "hangt in de lucht" maar blijkbaar toch veel te hoog voor mij om er grip op te krijgen en het ietsje dichterbij te brengen zodat ik er écht kan van genieten!

Toen ik vandaag door mijn keukenraam keek (jaja, dit is "a room with a view"), het groene gras en in de verte wat bomen (zonder bladeren echter!) zag, besprenkeld met wat zonlicht, wilde ik niets liever doen dan onmiddellijk naar buiten rennen om de natuur te omhelzen. Voor ik de daad bij de wens kon voegen, besefte ik gelukkig dat de natuur me waarschijnlijk zwaar zou teleurstellen en ik alleen maar "nat en koud" zou worden...

Dus bleef ik wijselijk àchter het glas, dromend van wat binnenkort (héél binnenkort?) komen gaat. En terwijl ik daar mee bezig was -ik had niet echt dringender dingen te doen- verplaatste mijn aandacht zich naar het vuil dat op mijn ruiten "kleeft" (Hopelijk ben ik niet de enige die absoluut geen nut ziet in het kuisen van vensters tijdens de winter!) Deze aandachtsverschuiving is wat men noemt "terug in de realiteit in minder dan één seconde"... Een dilemma drong zich onvermijdelijk op :

Zal ik mijn kuisprodukten bijeen grabbelen, mijn moed bewijzen (aan mezelf) en de kou trotseren om dit klusje even snel te klaren?
Of zal ik blijven waar ik ben, de "harde feiten des levens" negeren, mezelf wijsmaken dat het toch weldra zal regenen en mijn ruiten dus door moeder natuur in hoogsteigen persoon zullen gereinigd worden (al was het maar als een speciale "geste" omdat ze me zo lang op de lente doet wachten)?

Wie wil weten welke keuze ik uiteindelijk gemaakt hebt, zal een trouwe fan van dit blog moeten worden. Wanneer je mij beter leert kennen, zal je de uitkomst van dergelijke dilemma's waarschijnlijk gemakkelijk kunnen raden ;-)